UIT: NN #97 van 14 november 1991  

Reakties op geweld in goudvishal, deel 2 

Tijdens een benefiet, ten bate van een Duitse anti-fascismegroep en een Engelse jachtsaboteursgroep, gehouden op 26 oktober in de Arnhemse Goudvishal, misdroeg een groep mensen uit Groningen zich op een dusdanige wijze, waar lessen uit getrokken dienen te worden. In de vorige NN las je al diverse ingezonden brieven. Nu twee -ingekorte- reakties van de medewerkers van de Goudvishal, een reaktie op één van de vorige brieven en, last but not least, een integraal overgenomen veelzeggend (...) schrijfsel van een medewerker van De Grachtenkrant (een intern cirkulerend kraakperiodiek in Amsterdam). 

BRIEF 6 

(…)Uit de ingezonden brieven, geplaatst in NN #96 maak ik op dat er een verwijt naar hardcorebands wordt gemaakt (brief 4). Ten eerste: géén van de bands die die avond in de Goudvishal speelden, waren op wat voor manier dan ook verbonden met de Mazzo-herrieschoppers (een gekraakte dixo in Groningen, waar het groepje werkt). En bovendien, of het nu gaat om een groepje naziskins of dronken krakers die de boel komen verzieken, het is gewoon belachelijk dat zo'n klein klubje in staat kan zijn een koncert op z'n kop te zetten waar 300 mensen aanwezig zijn. Er is gewoon geen eenheid in het hardcorecircuit, die is er ook nooit geweest. En wat kan je daar tegen doen? Niets, helemaal niets. Moet je zulke lui maar totaal lam slaan? Want met ze praten gaat niet. 

De opmerking in brief 4 over de bands slaat helemaal nergens op. "Neem stelling in tegen jullie aanhang or go to hell". Wat moet je doen dan, kappen met spelen? Ze de les lezen? Dan krijg je ten eerste een fles tegen je kop en geknok onderling, zoals bij de Goudvishal gebeurde. Wij allen zijn schuldig. Omdat we mensen zijn en ieder mens, hoe goed ook, heeft nu eenmaal die eigenschap in zich: ruzie maken.(…) 

Wat me ook uit de brieven opvalt is de milde houding ten opzichte van de kit. Let wel, het gaat hier over de GBO (Groep Bijzondere Opdrachten) en niet over de wijkagent of verkeersbrigadier om de hoek. Wanneer bijvoorbeeld een onschuldig meisje zonder aanleiding een keiharde klap met de wapenstok in haar gezicht krijgt, of een onschuldige jongen door een bijtgrage politiehond wordt opgejaagd, keur ik dat toch absoluut niet goed. 

Natuurlijk is het een feit dat in eerste instantie de problemen veroorzaakt werden door de Groningse Mazzokrakers, maar het mes snijdt aan twee kanten. Zulke ellende kan beter opgelost worden binnen de 'beweging' dan door de kit. Er zou eens goed met die mensen gepraat moeten worden. Mijn indruk van hen is dat ze té radikaal autonoom zijn (in het aktieleven valt er niks op ze aan te merken). Ze zitten er te diep in en raken daar veel te gefrustreerd door en ieder ander is een softie of fascist. Die frustraties worden vervolgens 'verwerkt' door overvloedig alkohol- en drugsgebruik. 

En daar hebben we de oorzaak, het mengsel van die elementen resulteert in agressiviteit. De dekadentie van de kraakbeweging? Volgens mij is er één mogelijke oplossing die kan bijdragen tot vermindering van dergelijke problemen. Stoppen met de verkoop van alkohol en drugs. Je kan toch ook wel lol hebben op zo'n konsert zonder die middelen? Negen op de tien keer is de oorzaak van geweld alkoholgebruik. Drooglegging is een drastisch middel waar ik niet echt voorstander van ben, maar het is wel een mogelijkheid. Een zwarte lijst en een aktief deurbeleid kan misschien ook bijdragen, hoewel het geen oplossing is. Wat er in de Goudvishal is gebeurd, kan gezien worden als een 'zwarte' dag voor de 'beweging' waar veel over gediskussieerd dient te worden. Intussen gaat mijn medeleven uit naar alle krakers, punks en autonomen in Groningen die intussen maar verder moeten leven met het klubje. 

Iggy N., Arnhem 

Naschrift NN: Hoewel de indruk wordt gewekt in brief 4 in NN #96 dat één of meerdere hardcorebands die optraden in de Goudvishal nauwe banden hebben met het groepje, berust dit idee op een misverstand. Bedoeld wordt de band Oereboere, die die avond niet optrad. Deze en een andere hardcore-band uit Groningen dienen expliciet stelling te nemen tegen hun aanhang, als eerste stap naar een oplossing.  

BRIEF 7 

Deze brief bevat een persoonlijke aanval op enkele figuren, woonachtig in de Mazzo te Groningen. Binnen deze groep, aanwezig in de Goudvishal, waren ook mensen die zich distantieerden. Voor hen geldt de aanval niet.  

Deze groep kwam in de loop van de middag naar de Goudvishal en weigerde entree te betalen met als argument dat je met geld betalen de kapitalistische maatschappij steunt.

Na deze mensen de toegang ontzegd te hebben, kwamen ze toch binnen vanwege een deal die wij met ze gemaakt hadden. Daar deze mensen buiten bier liepen te verkopen en ze vertelden geen geld te hebben (?) besloten we hun binnen te laten, met z'n vijven voor twee kratten bier. Ze hielden zich niet aan de deal (zes personen en anderhalve krat voor ons, terwijl er acht in hun busje stonden).  

(…) Aan de bar werd regelmatig bier door hen besteld, die men vervolgens niet wilde betalen. Medewerkers werden bespuugd en uitgescholden. Nadat een medewerker een stomp in het gezicht kreeg, werd besloten tot uitzetting van de groep. Dit resulteerde in een vechtpartij van 15 mensen in het voorportaal van de zaal, maar uiteindelijk kregen we ze buiten de deur. 

In de nu beschreven periode gebeurde er buiten ook het een en ander. Een van de Groningse mensen vond het nodig een schop te geven tegen een voorbijrijdende politiewagen. Dit resulteerde in een relletje waarin een onschuldige arrestant ontzet werd.(…) Daar de uitzetting met veel lawaai gepaard ging, arriveerde de politie. Het argument van de groep als dat wij de politie gebeld hadden, valt te ontkrachten (de Goudvishal beschikt niet over telefoon). De groep keerde zich direkt tegen de wouten en door hun provokatie volgde er een rel waarbij veel mensen, ook onschuldigen zijn geslagen, verwond en gearresteerd. Toen de laatste GBO-bak wegreed, werd er nog even een bierflesje naar gegooid en het hele gezeik begon opnieuw.  

(…) Intussen hadden zo'n 30 personen zich in het voorportaal verzameld om de bewuste groep te verwijderen. Dit was niet verwonderlijk na wat er binnen en buiten gebeurd was. En bovendien hebben mensen in Arnhem, Zwolle, Wijk aan Zee, Alkmaar, Amsterdam en in Groningen zelf dergelijke nare ervaringen opgedaan met dezelfde mensen. 

(…) Nadat diverse lieden van het groepje verschillende malen binnen hadden weten te dringen, gebruik makend van de drukte, waarna weer uitzettingen volgden, besloot de band Kikkerspuug niet meer te spelen. De rest van de avond stond in het teken van verdere bedreigingen van bezoekers en medewerkers, mensen uit Düsseldorf werden voor neonazi's uitgemaakt.  

Ook kregen wij een staaltje sexisme eerste klas te zien. Nadat een jongen een woordenwisseling met een medewerkster kreeg, daagde hij de naast haar staande medewerker uit tot vechten. Wij kregen het verwijt politievriendjes te zijn en het belangrijker te vinden dat de Goudvishal voort bestaat.  

(…) Tijdens het smerisoptreden werd er konstant gesiegheild. Zijn jullie nou echt allemaal zo stom dat jullie denken dat de buurtbewoners het verschil weten tussen punks en skinheads, die ze drie keer per week op tv zien sieg heilen? Voor hun bezoek aan de Goudvishal vertoefde de groep op de Galgenberg, een gekraakt militair terrein. Daar werd geprobeerd een boor te jatten. Na het konsert sliepen enkele Groningers in het krisiscentrum, een ander kraakpand. Daar werd tegen de medewerker die in de Goudvishal al geslagen was, gezegd dat hij uit z'n eigen huis geslagen zou worden. Ook een andere bewoner werd bedreigd. 

De Goudvishal biedt z'n ekskuses aan de bezoekers over het gebeuren. De Goudvishal ontzegt onder elke omstandigheid de desbetreffende groep de toegang, we hopen ze nooit meer te zien. Als er nog een hardcorescene met idealen bestaat, laten we dan zorgen dat zoiets nooit meer voorkomt. Neem stelling voor je ideaal. Ten koste van hen die geen schuld hebben, wordt de hardcoregroep Oer-Boere geen gelegenheid tot optredens meer gegeven. Daar ook leden van deze groep aanwezig waren. Dit was voorlopig het laatste konsert, in februari hopen wij weer open te gaan. In de tussentijd wordt een verbouwing gerealiseerd. Hou oren en ogen open voor een spetterend openingskonsert. 

Namens de Goudvishal, Matthias   

BRIEF 8 

(…) Opbouwende kritiek is altijd welkom, maar zinloos geweld, waardoor ons moeizaam opgebouwde krediet bij buurtbewoners in gevaar wordt gebracht, kunnen we missen als kiespijn. Daarnaast zijn we niet te beroerd om tegen de politie te knokken als dat nodig is, zoals de betreffende personen beweerden. Maar dan niet wanneer sommige mensen dat politieoptreden door hun eigen stompzinnige gedrag zelf veroorzaken, terwijl ze ook nog eens proberen de Goudvishal en vooral de doelen van het benefiet een oor aan te naaien. Ik denk dat het nu eens hoog tijd wordt om dit soort mensen te isoleren. 

Jacco, Goudvishalmedewerker   

UIT DE GRACHTENKRANT: 

(…) Met veel moeite (om voor die mensen die NN niet lezen het ook nog enigszins begrijpelijk te houden) plaats ik nevenstaand het stuk van NN (brief nr 4. Red.) Moeite, omdat deze leugenpropaganda ten snelste ontkracht dient te worden (het stuk maakt me ziek en doet m'n maagvulling spontaan naar boven komen).  

Om te beginnen wou ik NN feliciteren met het feit dat ze in hun 70 regel stuk geen punt t.a.v. de groep relschoppende Groningersters juist hebben (jullie lijken g.v.d. de Privé wel). Ze beweren en suggereren in hun super genuanceerd stuk dat deze groep bij opeenvolgende concerten voornamelijk in het ORKZ van alles heeft geflikt.  

Verder acht NN zich in de positie om een wijs moralisties oordeel te vellen over deze groep. Waar halen jullie het gore lef vandaan, jullie kennen waarschijnlijk die mensen niet eens. Op het geschrevene ga ik niet in omdat het zo bol van de onwaarheden staat, dat daar geen beginnen aan is (en omdat ik niet zit te springen om een dialoog aan te gaan met NN). En wat betreft jullie lösung, go to hell yourself!!!! 

Zoot    

REAKTIE OP REAKTIE OP 'WELKOM IN UTOPIA' 

Anderhalve maand terug plaatsten we een interview met de schrijver van het boekje Agikoloké, dat gaat over een nog op te bouwen anarchisties dorpje ergens in Nederland. Een maand geleden stond een reaktie van Iggy Norant in NN. Hij ging onder andere in op de voorwaarden of 'drempels' die de schrijfsters stellen aan mensen die in het dorpje willen wonen. Dat is niet anarchisties volgens hem. Hier volgt een reaktie van Weia van Atalanta. 

Zoals te verwachten was, hebben we van verschillende kanten kritiek gekregen op de 'drempels' die wij bij Akigoloké vinden horen. Daar zijn verschillende reakties op mogelijk. Ik stip er hier enkele van aan. 

1. Bij woongroepen is het duidelijk dat je van tevoren kijkt of het klikt, anders krijg je een rotsfeer met als gevolg een groot verloop plus frustraties. Noem je het een dorpje dan geldt blijkbaar iets anders. Dan vallen allerlei mensen over je heen als je van te voren openlijk een paar dingen noemt die meespelen bij of het al dan niet gaan klikken.

2. Akigoloké is geen wereldomvattend projekt (Voorlopig!). Daardoor voel ik geen verantwoordelijkheid om het ieder naar de zin te maken.

3. Drempels zouden normerend zijn. Misverstand. Normen bestaan gewoon niet, dingen waar je het mee eens of oneens bent, die bestaan wel. Het lijkt erop dat er slechts met het woordje 'normerend' gewapperd kan worden als je het ergens wel mee eens bent maar er toch niet veel mee aan de slag wil: Bij een rinkelend geweten dus. Ik voel me niet geroepen daar rekening mee te houden.

4. We zouden dus toleranter moeten zijn? Misverstand wederom. Tolerantie hoort bij anarchisme als een deurknop bij een kakkerlak. Ze hebben niets met elkaar te maken. Tolerantie is een door en door liberalisties begrip dat twee kanten heeft. De kant van 'anderen vrij laten' vind ik okee, de tweede kant is echter 'anderen dus vrijwaren van kritiek'. Daar heb ik zeer het land aan, omdat daarmee vrijblijvendheid tot 'norm' wordt verheven. De drempels bij Akigoloké zijn er juist om allerlei ingekankerde vrijblijvendheid buiten de deur te houden - anders is het plan gedoemd te mislukken.

5. Een reaktie op de kritiek zou kunnen zijn: uitgebreide diskussie te starten over de drempelonderwerpen. Zo meteen zal blijken waarom ik persoonlijk dat niet doe.

6. Dat we met de drempels zijn gekomen is GEHEEL vergelijkbaar met waarom feministes bij allerlei dingen geen mannen toelieten. Intussen is gebleken dat dat terecht was, want slechts heel heel langzaam heeft een klein aantal mannen half begrepen waar het in het feminisme om ging. Zulke langzaamheid moet je gewoon buiten de deur houden, dus! 

Dat vrouwen geen zin hadden in mannen erbij, dat stond ergens voor. Dat potten geen zin hadden in hetero's erbij, dat stond ergens voor. Dat zwarten geen zin hadden in witten, dat stond ergens voor. En telkens kwam er dezelfde kritiek: men kwam met liberalisties gezwam, of men deed verongelijkt over buitengesloten voelen - intussen niet naar de eigen navel kijkend waar de oorzaak van het buitensluiten misschien wel eens te vinden zou kunnen zijn. Vrouwen, potten, zwarten waren (en zijn) bepaalde dingen gewoon spuugzat. 

Dat bij Akigoloké allerlei drempels liggen, dat staat ook ergens voor. Ik kaats de bal terug: wie het met een drempel niet eens is moet dat zelf met een hele hoop theorie onderbouwen. Daar wil ik dan zeker gedegen op in gaan. 

Met de vriendelijke groeten van het sekretariaat-generaal van het presidium van de opperste sovjet van Akigoloké! 

Weia, Utrecht 

Deze reaktie hadden we al bij het vorige nummer, maar hij was even zoek. Excuses voor de late plaatsing dus. Red. 

OLIETANKER VOOR CUBA? 

Hierbij willen wij reageren op het artikel CUBA Si, dat is verschenen in NN #96. Ook wij, de stichting De Groote Weiver in Krommenie, mochten een poster ontvangen waarin werd opgeroepen solidair te zijn met Cuba. Dat zijn wij ook. Echter, we plaatsen wel kritiese kanttekeningen over het aktiemiddel dat is gekozen: Een olietanker voor Cuba. Dit om de volgende redenen. 

Het vervoer van olie over zee is zeer gevaarlijk. De diverse scheepsrampen getuigen hiervan. Een ekologisch rampgebied ontstaat wanneer er wat mis gaat. Stel je voor dat je meebetaalt aan zo'n tanker en hij strandt op een of andere klip. Ben je toch mooi medeverantwoordelijk. Dat willen wij niet op ons geweten hebben. Voor ons heeft olie afgedaan als brandstof. Naast de gevaren die het transport met zich meebrengt, kleeft er aan olie een vies machtsspelletje waarmee de kapitalistische belangen slechts gediend zijn. 

De rijkdommen vloeien maar al te vaak niet naar de bevolking die in het land woont, of slechts naar een klein gedeelte van de bevolking. Het grote geld verdwijnt altijd in de handen van de grote oliemaatschappijen. Moeten die rijk worden van onze sympathie voor Fidel Castro? 

Een ander bezwaar van ons is ook dat een dergelijke aktie geen permanent karakter heeft. Wat nu als straks de olie op is? Moet er dan weer een tanker door ons opgebracht worden? Kortom, er moet gezocht worden naar andere middelen om het voortbestaan van Cuba te ondersteunen: Zonnepanelen voor Cuba. Door geld hiervoor in te zamelen verander je de aktie van een korte termijn ondersteuning in een blijvende. Door zonnepanelen vergroot je de onafhankelijkheid van Cuba. Door zonnepanelen kombineer je de solidariteit van een land met het verantwoord omgaan met energie en het milieu. Door het gebruik van zonne-energie zorg je voor een daling van de uitgaven op de begroting voor energiekosten. 

Wij adviseren daarom aan de organisatoren van deze aktie het middel te heroverwegen en alsnog te besluiten dit te veranderen in het verzenden van zonnepanelen. Of nog beter: Een industrie op Cuba op te zetten die deze panelen zelf maakt. Cuba Si, Zonnepanelen si. 

Ruud, Krommenie