UIT: NN #94 van 3 oktober 1991   

Een lange weg te gaan… voor de stop '92 karavaan 

De laatste weken dendert de karavaan Stop Europa '92 door Europa, momenteel een tussenstop makend in Lyon, Frankrijk. Het belangrijkste doel van deze tour is voorlichting en publiciteit geven over de keerzijde van de eenwording van Europa in '92. Van 15 tot en met 21 augustus trok de axie- en infokaravaan door Nederland. Een terugblik van een betrokkene, aangevuld met enkele overdenkingen over verleden, heden en toekomst. 

De organisatie van de karavaan lag bij het Europese overleg van politieke infowinkels/centra. Uit de vele facetten van Europa '92 werd gekozen voor drie duidelijke speerpunten, te weten repressie, immigratie en EG-strukturen. De te bezoeken steden konden daarnaast hun eigen programma samenstellen. In Nederland zijn Infowinkel Assata Nijmegen en de politieke infocentra uit Leiden, Den Haag en Rotterdam betrokken bij de karavaan. 

Leiden beet de spits af  

Donderdag 15 augustus. Na een week van voorbereiding in Amsterdam, trekt de stoet allereerst op naar Leiden. 's Avonds vond daar de opening plaats van het twee maanden durende gebeuren. In de pittoreske Burcht in hartje Leiden keken en luisterden ongeveer honderd mensen naar de toespraken, gedichten en een toneelstukje uit Dortmund. Een handjevol in de Burcht aanwezige naziskins vertrok gelukkig na enige tijd. 

De dag erna startte de eerste infomarkt in Leiden. Op het Vrouwenkerkplein kon de Leidse burger info krijgen over de eenwording, de gevolgen, over verzet er tegen en over vele axiegroepen. Verders vanaf een podium toespraken en een bijzonder geslaagd toneel kabaretstuk met dhr. Lubbers, Kok en J. van Nazareth. De infomarkt werd slecht bezocht. 

Die middag vertrok een groep van vijftig mensen naar het Leidse Bioscience park, de trots van de gemeente Leiden op het gebied van genen- en biotechnologie. Prima sfeer en bloedheet. Na een heerlijke maaltijd volgde de laatste en best bezochte aktiviteit in Leiden. In een buurthuis vond een diskussieavond plaats over stadsontwikkeling en buurtstrijd. Voor een volle zaal ontstond een diskussie over de situatie in Leiden, door andere sprekers gekoppeld aan de situatie in andere steden en de eenwording... 

In de karavaangroep, op dat moment bestaande uit mensen uit Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Italië, Spanje en Nederland beginnen de interne diskussies los te komen. Er wordt gepraat over programmering, de eenwording en het eigen funktioneren. 

Demonstratie tegen E'92 

De tijd schrijdt verder en brengt ons bij zaterdag 17 augustus, de dag van de 'geweldloze landelijke demo voor een menswaardig bestaan en tegen de verhoogde repressie en verscherping van het migratiebeleid als gevolg van de herstrukturering van de ekonomie'. Ongeveer 150 mensen verzamelden zich op het Plein te 's Gravenhage. De demo trok door de armere wijken van de stad en bereikte zodoende veel mensen met lage inkomens en mensen van verschillende kleur. Bedroevend was de opkomst, gedeeltelijk goed gemaakt door de vrolijke en relatief strijdbare stemming. 

Na op zondag een rustdag ingelast te hebben (sluimerend gevolg van de orthodox-gereformeerde achtergrond van velen van ons?) vindt op maandag in Den Haag een infomarkt plaats, de opzet gelijk aan die van Leiden. Enkele organisatorische fouten onzerzijds daargelaten, moet toch gezegd worden dat ook hier de belangstelling van zowel de links-radikale beweging (in de zin van al die mensen die zekere ideeën en idealen zeggen uit te willen dragen op politiek en menselijk gebied) als de Haagse bevolking nihil was. Daarnaast kwamen groepen die toegezegd hadden mee te werken soms gewoon niet opdagen. 

Tot slot Rotterdam  

De laatste twee dagen vonden plaats in Rotterdam. Voor de infomarkt was aanzienlijk meer belangstelling dan in Den Haag. Onze manifestatie grensde namelijk aan de postzegelmarkt, die immer een grote belangstelling kent. Hoe soepel de middag verliep, zo moeizaam verliep de avond. Op twee punten in de stad (het Zusterhuis en kraakkafee) kon gegeten worden, waarna de diskussieavond over 'Europa in verzet' plaatsvond in het toen nog niet ontruimde kraakbolwerk Megalomania. Vooral bij mensen van de karavaangroep leidde de warrige organisatie van dit onderdeel tot de nodige terechte vraagtekens. Gelijkertijd was een afvaardiging naar Amsterdam gegaan om daar de Kerwin Duinmeijer herdenking bij te wonen. 

Een vrouw uit Duitsland vertelde daar op de Dam hoe de situatie in haar land (sic) was en legde verbanden tussen racisme, vluchtelingendeportaties door de staat, de eenwording. Woensdag 21 augustus, de laatste dag in Rotterdam. Om 12 uur verzamelden 50 mensen zich voor de 'aktiedag' in de binnenstad. We trokken langs het in aanbouw zijnde nieuwe smerishoofdbureau, langs het Shell hoofdkantoor, de McDonald's, de Beurs, C&A, het Turks Consulaat. 

Bij alle gebouwen werd middels een korte picket en een toespraak duidelijk gemaakt wat de rol van het betreffende bedrijf is bij het verzekeren van het voortbestaan van honger, uitbuiting en onderdrukking hier en elders. We eindigden op de Boompjes (op het stationsgebied, de Kop van Zuid na een belangrijk en walgelijk citymarketingsgebied met na 17 uur uitgestorven kantoorkolossen), alwaar iemand uit de kraaksien een goede toespraak hield. Money rules. 

De dag werd afgesloten met een maaltijd en eindfeest rond het Poortgebouw in Zuid. Het leuke van het feest vond ik de mengeling van de bekende en onvermijdelijke hardcore met spektakelacts van de karavaanmensen en tejateroptredens. De belangstelling van de sien voor het feest was gelukkig weer als vanouds... 

Veel werk, weinig respons  

Terugdenkend aan het Nederlandse gedeelte van de karavaan, die nu in Lyon beland is, ben ik voorzichtig optimistisch -om Van der Broek te citeren-. Een hele boel zaken zijn bij onszelf de mist in gelopen. De aandacht van 'het publiek', toch één van de doelstellingen, was matig tot helemaal niet. De informatie in de pers kwam vaak onduidelijk of niet over. Door tijdsdruk werden sommige dingen dubbel of voor de helft georganiseerd. 

Ook de Stop E'92 karavaan is weer een schoolvoorbeeld van een manifestatie waarbij te weinig mensen te veel werk moesten/wilden verzetten. Het is maar matig gelukt om in onze eigen groepen de diskussies en akties rond E'92 nieuw leven in te blazen. Het is een dusdanig groot en abstrakt iets, dat het wellicht moeilijk is om aanknopingspunten te vinden om verzet en diskussie konkreet te maken. 

Aan de andere kant is er geen sprake van hét Europa '92, maar juist van een heleboel konkrete deelontwikkelingen waar heel goed direkt mee aan de slag gegaan kan worden, wat dan ook al gebeurt. Denk aan vluchtelingenbeleid, anti-potten en flikkers wetgeving, verruiming politiebevoegdheden, militarisme, genentechnologie, ekonomie en natuurvernietiging. 

Positieve aspekten  

Maar terugdenkend kan ik ook heel tevreden zijn. Maandenlange intensieve voorbereiding, stress, misverstanden, lol, hoofdpijn, slaapgebrek. Steeds meer doorkrijgen dat je echt op mensen kan bouwen, 24 uur per dag. Je leert een hoop van zo'n gebeuren. Heel belangrijk vind ik de gegroeide samenwerking tussen de infowinkels in Leiden, Den Haag en Rotterdam, iets wat in de toekomst haar waarde nog vaak zal bewijzen. Ook de link naar Assata en mensen in Amsterdam (leve de T-shirts en inzet van TikTak Tik Tak Boem!) werkte prima. 

Een ander positief aspekt ervoer ik tijdens de diskussie (en later ook in de praktijk) over kultuur. Kultuur in de betekenis van al die andere uitingsvormen van politieke strijd dan de traditionele vormen als demo's, mani's en dergelijke. Ik denk dat een ieder die dit leest wel mensen kent die die bezig zijn vanuit links-radikale optiek met tejater, kabaret, tekenen, akrobatiek, dichten. Het is vaak eerder regel dan uitzondering dat deze bezigheden als ondersteuning van de traditionele strijd gezien worden. Als er een koppeling plaats vindt.  

De reakties op een dichtster op een benefiet in Den Haag waren duidelijk anders (botter) dan op de daarna volgende hardcore band. In de karavaan vinden diskussies en experimenten plaats om een wat gelijkwaardiger verdeling tussen beiden te krijgen. Hopelijk zal o.a. deze diskussie er toe leiden dat de kultureel ingestelde mensen zich niet langer genegeerd of uitgestoten voelen uit de sien. 

Midden oktober zal de karavaan in Spanje of Baskenland eindigen. Er zal nog veel gepraat en gedaan moeten worden om het verzet tegen de plannen (en vaak de uitvoering van de plannen) te laten groeien. Om het verzet voor ons eigen zelfbepaalde leven te laten groeien. Na de karavaan zal een videofilm en een fotoboek over de tour verschijnen. We hebben een lange weg te gaan maar we lopen (meestal) in de goede richting! Veel liefde en strijd van naast de Maas.   

Tups,

Infocentrum Rotterdam