Vrije Keyser Magazine (NN #91) van 22 augustus 1991     

MALIBONGWE   

Vrijdag 9 augustus kwam het boek 'De klank van Malibongwe, Vrouwen in een veranderd Zuid-Afrika' uit. Het boek bestaat uit interviews die Caroline van Dullemen maakte met een aantal Zuidafrikaanse vrouwen. Dit naar aanleiding van een vorig jaar gehouden vrouwenconferentie Malibongwe.  

Ongeveer 170 Zuidafrikaanse vrouwen uit alle delen van de wereld kwamen toen bij elkaar in Amsterdam. Bijna een week later maakte de Klerk de vrijlating van Nelson Mandela en de legalisering van het ANC, PAC en SACP bekend. De resoluties van de conferentie moesten opnieuw worden bekeken. De vrouwen die aktief daarmee bezig zijn werden door Caroline van Dullem geïnterviewd. Een aantal citaten:  

"Ik denk dat we als vrouwen op de wereld iets gemeenschappelijks hebben. We hebben allemaal te maken met onderdrukking. Mannen doen dat vaak zonder het zelf te weten. Zelfs binnen het ANC. Ik heb wel eens voorgesteld dat de Zuidafrikaanse vrouwen gewoon zouden verdwijnen voor een paar dagen. Poeh, wat een chaos zou dat zijn! Gewoon een paar dagen staken, allemaal. Stel je eens voor... geen getik, geen gepoets, kinderen die wild worden..."  

"We moeten mannen die zich op de één of andere manier door vrouwen bedreigd voelen, overtuigen dat hetzelfde systeem dat ten grondslag ligt aan racisme, ook opgaat voor seksisme. De mechanismen zijn erg vergelijkbaar. Uitbuiting van een groep en tegelijkertijd een voortdurende verschuiving van waarden om in de behoefte van de machtigste partij te voldoen. Zo horen vrouwen erg vrouwelijk te zijn, maar in oorlogstijd vindt niemand het een probleem als ze tractors besturen."  

"Het gaat erom dat wij, als democraten, beseffen dat de kwestie van vrouwenrechten fundamenteel deel uitmaakt van de strijd voor mensenrechten voor iedereen. Ik houd niet bepaald van bumperstickers op auto's maar laatst zag ik een bijzonder geestige. Er stond op: Vrouwen die gelijk willen zijn aan mannen hebben geen ambitie."  

"Vrouwen zijn ook vaak object van wraak. De mannen van de ene partij verkrachten de vrouwen van de andere partij als wraak. Dus vrouwen zelf zijn niet van belang, zijn geen persoon maar een middel tot wraak, een object. Overigens komt het zelfs voor dat de mannen van de eenheid die een bepaald gebied moeten beschermen juist de verkrachters zijn. Het ANC moet erop letten dat leden geen dingen uithalen waarvan ze denken dat het wel door de vingers wordt gezien omdat ze lid zijn. Fout blijft fout, wie het ook doet." 

"Daarin moet de organisatie meer discipline aan de dag leggen, anders zullen er altijd individuen zijn die daarvan misbruik maken, politieke leiders niet uitgesloten. We moeten actievoeren voor gelijke rechten op alle nivo's en het belangrijkste daarbij is een mentaliteitsverandering. Het heeft geen zin de wet te veranderen als de uitvoerders mannen zijn die zich daar niets van aantrekken. Het ANC heeft ruimte voor vrouwen, maar het mag niet bij geschreven verklaringen blijven. Het zal een langdurige strijd worden. Maar dat hoeft ons niet tegen te houden om eraan te beginnen. De strijd tegen het racisme is in volle gang en bereikt historische hoogtepunten. Maar de andere strijd, tegen het patriarchaat, zou daarmee moeten samengaan."  

Het boek is te verkrijgen in de (betere) boekhandel en kost een geeltje. Zeker de moeite waard!