Vrije Keyser Magazine (NN #91) van 22 augustus 1991      

Maximum droplul 

In bladenland valt veel te beleven als je avontuurlijk bent ingesteld. Een van de opvallendste blaadjes van dit moment is de 'Maximum Droplul'. Voor een interview met een deel van de redaktie gingen we naar Den Haag. Enigszins zenuwachtig want de MDL is een blad dat respect afdwingt. We kennen het blaadje oppervlakkig, maar weten dat ze er in hun publicaties geen doekjes om winden. Ze publiceren de waarheid zonder censuur, en berichten over de kontroversiële schaduwzijde van de punk- en aktiebeweging. Het staat bol van de humor, zelfkennis en kennis van het wereldgebeuren. 

We zitten in café Koos. Bij ons aan tafel zitten twee redaktieleden van de Maximum Droplul: Dunhill C. Memphis; hoofdredakteur, fotograaf en diepte-interviews, en Bob Bilbo; eindredakteur en interviews.  

V.K.: Wat is de Maximum Droplul voor een blad? 

Dunhill: "Uhh, hoewel we eigenlijk nergens fan van zijn, kun je ons toch wel een soort fanzine noemen."  

Bob: "Nou, ik weet niet, ik heb zelf het beeld van een fanzine als een blad vol met knipseltjes en enkele veganistiese recepten, dat vind ik een fanzine. Ik vind dat je de Droplul, het klinkt misschien wat pretentieus, als een underground opinieblad kunt zien."  

Dunhill: "Nu we het daar toch over hebben, de naam MDL is indertijd gekozen als parodie op de Maximum Rock 'n Roll, en die naam is een soort geuzennaam geworden, zo van: Ik ben een droplul, dat vindt ik heel erg positief."  

Bob: "Net zoals je het woord punk hebt, oorspronkelijk een scheldwoord, dat op een gegeven moment als status wordt gebruikt. En dat is met de Droplul ook enigszins zo geworden."  

Dunhill: "Ik denk dat wij gewoon het ultieme punkzine zijn. Punk is begonnen als shockeren van de burgermoraal zeg maar, en dat het in de loop der jaren dezelfde regeltjes kent als die moraal, ik denk dat de Droplul daar behoorlijk tegen in druist."  

Bob: "Ik denk zelf niet dat punk is begonnen als schoppen tegen de burgermoraal. Ik denk dat het meer om onberedeneerd enthousiasme ging, het niet nadenken bij wat je instinctief invalt."  

Dunhill: "Maar ondertussen is het wel zoiets geworden als een bepaalde manier van leven die gebonden is aan allerlei regeltjes, van dit is goed en dat is fout." Bob: "Ja, het is zeker geïnstitutionaliseerd!"  

VK: In een interview met Ian Mac Kaye van Fugazi zegt die: "De punkbeweging is waarschijnlijk de meest konservatieve beweging met de minst tolerante mensen..."  

Bob: "Ha ha, dat heeft ie goed gezien."  

Dunhill: "Daar ben ik het ook wel mee eens."  

Bob: "Ian Mac Kaye kan het weten; in z'n hart is die gozer ook een droplul. Hij doet zich gewoon als iemand anders voor."  

Dunhill: "Ian is iemand die ook al heel lang meedraait en die heeft ook verschillende ontwikkelingen gezien, hij ziet er ook geen heil meer in, hij gaat z'n eigen gang en dat met succes. Net als de MDL.  

Bob: "Een tijd lang hoorde je over geen enkele andere band dan Fugazi. Mensen in de beweging, om het dan maar zo te noemen, zijn uit op iets waar ze in kunnen geloven, omdat ze waarschijnlijk niet in zichzelf kunnen geloven. En dat in feite in de punkbeweging, waar hard verzet tegen het vereren van dingen gemeengoed was; je gaat krijgen dat bepaalde mensen tot idool worden verkozen. Je hebt ook een tijdje een soort anti-Fugazi beweging gehad, omdat Fugazi hun tours niet meer via de hardcore kanalen organiseerden. Maar je ziet dat de doorsnee punk zich daar niets van aantrekt, die gaat het alleen maar om de kick tijdens het concert."                 

VK: Wie of wat is jullie doelgroep eigenlijk? 

Dunhill: "Wat mij betreft voor iedereen die erin geïnteresseerd is."    

Bob: "Voor iedereen die zo gek is om er twee vijftig voor te dokken. Maar eigenlijk richt je natuurlijk wat je schrijft op jezelf, ook omdat het een kick is om stukken te schrijven en al die fantastiese mensen te interviewen."  

VK: Kun je iets meer over de inhoud van het blad vertellen, we hebben het al gehad over Fugazi, maar er staan ook stukken in over andere bekende bands...  

Bob: "Ja, maar we zijn waarschijnlijk ook één van de enige fanzines die het aandurft om subversieve Nederlandse bands te interviewen, zoals Hausmacher."  

VK: Wat is dat voor een band? 

Bob: "Ja, wat is dat voor een band, het is een soort kleinere versie van Normaal maar dan wat gewaagder. Ik heb ze zelf een keer zien optreden, en dat was lachen, ja. Als je een beetje observerend bent ingesteld is het heel leuk om naar te kijken."  

VK: IK zie hier ook een artikel over tietendisco. Dunhill, kun je de lezers uitleggen wat dat is? 

Dunhill: "Als je het stuk gelezen hebt, komt het er wel duidelijk uit denk ik. T.D. is hele goedkope en ordinaire diskomuziek. Bepaalde punten zijn heel herkenbaar, het wordt meestal gebracht, altijd eigenlijk, door een zangeres die behoorlijk geproportioneerd is, zeg maar. Ik heb dat stuk geschreven en wil daar ook verantwoording voor afleggen. Ik heb een paar keer gehoord van mensen die het stuk gelezen hebben, die het een goed stuk vonden en totaal niet seksisties. In mijn geval is T.D. interessant, niet zo zeer vanwege de tieten, maar vanwege de muziek. Je kunt wel zeggen dat ik er een fan van ben, ik heb er ook een redelijke kollektie van thuis staan. Ik vind een hoop soorten muziek goed, en dit soort muziek heb ik zelf de naam tietendisko gegeven, want hoe moet je het anders noemen.  

Bob: "Hij bedoelt dus dingen zoals Samantha Fox en Tatjana enzo. Als ik hem moet geloven is het allemaal zo'n beetje begonnen met Vanessa in het goedkope Nederland Muziekland circuit.  

Dunhill: "Sterker nog, ik denk dat het al veel ouder is. In W.O.2 had je ook al van die muziek, de militairen kickten daarop, dat gaf die jongens moed ofzo."  

Bob: "De Andrew Sisters!"  

Dunhill: "Vandaag de dag wordt het beluisterd door puberjongens en meisjes, maar ook door gefrustreerde huisvaders die thuis niet aan hun trekken komen, die in een Opel rijden met zo'n Playboysticker op de achterruit, dat soort types." 

Bob: "Trouwens, in het nummer: 'Awaka Boy Boy' van Tatjana, daar zitten bepaalde loopjes in die voor de ruigere rockband helemaal niet slecht zouden zijn, weet je, maar ja het is seksisties dus je mag het niet gebruiken."  

Dunhill: "Ik vraag me af in hoeverre het seksisties is?"  

Bob: "Nou, het is niet echt seksisties. De mensen die dat konsumeren, die muziek, die kiezen daar zelf voor, maar die zijn niet thuis in het krities bekijken ervan. Die kijken daar tegen op. Je moet die muziek niet te serieus nemen, je moet sowieso niets te serieus nemen. Ik denk dat de producers die dat soort nummers maken, gewoon mensen zijn die de domheid van de mensheid heel goed doorhebben, en daarop inspelen. Ja dat is leuk, dat is lachen, dat is showbizz!" (In café Koos wordt alles nu overstemd door muziek van Janis Joplin, wat Dunhill de uitspraak doet ontglippen: "Janis Joplin, vreselijk, kanker hippies!")             

VK: Kun je vertellen hoe het blad ontstaan is?  

Bob: "Al een tijdje hadden we dat blad, en dat werd in een kleine oplage uitgegeven, met een aantal medewerkers die als dorpsgekken worden gezien, zoals Jasper Stoffels en Guilherme Tavares. Op een gegeven moment, tijdens het bowlen, kwamen we Dunhill tegen, en die bracht er zo'n beetje een lijn in."  

VK: Hoe ging dat? 

Dunhill: "Ik kwam ze dus tegen in de bowling, ik hoorde van dat blaadje, het stelde niet zo veel voor, maar er zat wel een hoop in en ik stelde voor om het beter en breder te maken. Het wijkt af van de meeste fanzines, die allemaal op één lijn zitten. De Droplul gaat, eh, alle kanten op, het zit niet aan een bepaald stramien vast, en alles wordt erin gezegd wat mensen gewoon denken, dat spreekt wel aan denk ik."  

Bob: "Ik heb dus zelf de indruk dat bij een doorsnee fanzine, dat, wat instinktief invalt niet geplaatst wordt, maar dat er wordt gedacht van ja, maar past dat wel in onze kritiese invalshoek enzo, kwasi krities dan... Op de eerste plaats ben ik uit op de lol van het observeren van de wereld zeg maar. We zeggen wel eens: het leven is een toneelstuk en de MDL staat tussen de coulissen." 

VK: Wat is jullie oplage? 

Dunhill: "Dat wisselt wel eens, de vorige keer hadden we een oplage van 150 exemplaren, maar die zijn binnen een maand weg. We kunnen er wel 1000 kopiëren als we willen, maar het moet wel een beetje in kleine kring blijven."  

Bob: "Niet iedereen begrijpt het, niet iedereen mag het begrijpen wat ons betreft." 

VK: En de verspreiding? 

Bob: "De gehele Benelux."  

Dunhill: "Het is in het nederlands, dus overal waar ze nederlands kunnen begrijpen wordt het wel verkocht."  

Bob: "De hoogste oplage is in de Randstad. In Twente enzo wordt het blad weinig verkocht. Hoewel, toen we Lethal Pitbull en Harnas erin hadden staan, twee metal bands, hebben we in Twente toch heel wat af kunnen zetten van die dingen. Een keer in het Olde Postkantoortje in Olst, bij een optreden van een death metal band, hebben we in één keer 50 exemplaren verkocht. Dat was wel gaaf. Verder gaat de verspreiding vooral via mensen die concerten bezoeken en een stapeltje MDL's meeneemt en daar tracht te verkopen. 

VK: In Droplul no. 5 staat reklame van de Mackenzie Stressreductor, aanbevolen door Hans van der Togt; waarom reklames en waarom juist deze?  

Bob: "Heel simpel, vanwege het geld, en waarom zo'n reklame, ja, omdat die ons werd aangeboden, via via kennen we Hans namelijk. Nou, ik zal je eerlijk zeggen, het is een toffe gozer, jaha dat klinkt misschien belachelijk, want ik weet dat hij op t.v. inderdaad wel even anders overkomt, maar het is iemand die iedereen in zijn zak heeft, die Hans van der Togt. Er is dus een bepaalde vinding geweest van zo'n Stressreductor, waar ik persoonlijk helemaal niet in geloof, net zoals ik in die Bioregulater niets zie. Het is gewoon iets voor de Kijk of de Readers Digest ofzo. Het is onzin, maar ja, zo zijn we dus aan die reklame gekomen. En dr. Léon van 't Zand die het min of meer ontdekt heeft, die kent Guilherme Tavares, één van onze redaktieleden, uit mediese kringen."  

VK: Jullie zijn dus ook in medische kringen goed vertegenwoordigd met jullie redaktie? 

Bob: "Als ik eerlijk ben heb ik de indruk, dat het vooral een beetje de rare dokters zijn, die ons blad wel leuk vinden." 

Dunhill: "Wij hebben gewoon redelijk veel medewerkers, en die mensen kennen ook weer mensen. Dat gaat soms best wel ver."  

Bob: "We hebben ook medewerkers in het circuit waar ons publiek niet bekend in is. Zoals het showcircuit en de tv-wereld, uit Wassenaar en het Gooi enzo. En het blijkt dat als je die lui wat beter leert kennen, dat dat er prima bijpast. Gewoon het fantasie-wereldje in wezen."  

Dunhill: "We krijgen wel vaker te horen dat er zoveel onzin staat in de MDL, maar dat is absoluut niet zo. Onze medewerkers zijn mensen die het heel goed doorhebben, en die hun mening gewoon durven op te schrijven en te publiceren." 

VK: Ik citeer even een klein stukje, geschreven door Roderick Ruygrock, en dat heet: G.W. Sok en ik: 'Vaak genoeg vraag ik me af, wat wil die G.W.Sok nou? Ik bedoel maar, een beetje 'le King' afkraken, omdat ie zo decadent en zo bourgois moraal-bevestigend is, iets wat iedereen al lang weet en waar men alleen nog maar om kan lachen. En ondertussen zit de koning van de nederlandse Hakketak een beetje de heilige uit te hangen, terwijl hijzelf op zijn manier net zo goed moralistisch en decadent is. Dikke-holmaatjes met Alternative Tentacles, Saint Biafra en Dischord's Fugazi (de Kings of Punk), de dubieuze en corrupte vriendjespolitiek van de Konkurrent en de Ex spreekt inmiddels boekdelen. Welk een hypocrisie!'. Kun je hierop reageren, Dunhill? 

Dunhill: "Dat stuk is dus door Roderick geschreven en daar heb ik eigenlijk weinig over te zeggen, dat plaatsen wij gewoon. Wat erin geschreven wordt klopt naar mijn mening wel behoorlijk."  

Bob: "Het is geschreven als reaktie op een artikel dat G.W.Sok in de Anargids heeft geschreven, waarin hij op een belachelijke manier tekeer gaat tegen Elvis, dat ie zo bourgeois moraal-bevestigend zou zijn. Hij heeft het stuk waarschijnlijk gewoon geschreven om ergens tegenaan te trappen, op zo'n manier van wat is dat toch ontzettend burgerlijk die Elvis. Ik vind dat zelf helemaal niks om je druk over te maken. Dan kan je ook wel André Hazes, Engelbert Humperdinck, Julio Iglesias, Tom Jones, en alles erbij nemen. Het is gewoon muziek met een knipoog, zo moet je het zien." 

VK: Iets anders, in het derde nummer van jullie blad staat een artikel over de RaRa, ondertekend door: Revolutionaire Anti  Apartheids Ontmantelings Groepering. In dit artikel wordt een theorie ontvouwd als zou RaRa een vooropgezet plan zijn om het Nederlandse politieke klimaat zo te manipuleren, dat de politiek een ruk naar rechts zou kunnen maken en dat voor het politie- en justitiële apparaat meer mankracht en middelen vrij zouden kunnen komen. Als er maar iets van die theorie waar zou zijn, is het een politiek schandaal/komplot gelijk aan dat van de Bende van Nijvel bij onze zuiderburen. Hebben jullie enig idee waarom deze onthulling bij de aktiebeweging in de doofpot is gestopt? 

Bob: "Kijk het punt is, het is een ingezonden stuk van mensen die we wel vaag kennen, en die kunnen het weten, die mensen. Ik weet niet precies hoe dat is gegaan, in welke volgorde enzo. Ik denk dat het niet serieus wordt genomen door die aktiebladen omdat zelfkritiek daar heel ver te zoeken is. En omdat veel mensen zichzelf op de een of andere manier met de RaRa geïdentificeerd hebben ofzo, dat ze zichzelf dan zouden beledigen door achteraf te zeggen; het was allemaal nep, het was een komplot." 

VK: Een onderschrift vermeld: 'Dit artikel is al eerder gezonden aan de aktiebladen. Deze weigerden echter publikatie. Bij uitdelen van dit artikel in Vrankrijk is een strijdmakker in elkaar geslagen!!' Kunnen jullie iets specifieker zijn over dat geval in Vrankrijk? 

Dunhill: "Nou, ik heb dat vaag gehoord van een medewerker, maar ik weet er verder ook weinig van eigenlijk, wat er precies aan de hand was op dat moment. Dat pamflet is daar dus uitgedeeld en een hoop mensen waren het daar dus niet mee eens, die wilden niet geloven dat dat waar kon zijn."  

Bob: "Dat is soms als je een enigszins afwijkende mening geeft, waar wel over nagedacht is, dat men in de eerste plaats kijkt (dat zie je heel veel) of het wel in het straatje past, weet je wel. Waarschijnlijk komt het daar uit voort, misschien hadden die lui die dat hebben gedaan wel wat op, en gingen op de vuist. In feite hetzelfde wat voetbalsupporters doen... We hebben trouwens in het laatste nummer een artikel waarin min of meer wordt aangetoond dat de hele kraakscene, althans de tenten zoals het WNC een complot op zichzelf is. We hebben een brief gekregen van Wilgius Olph, president No Pasaran N.V., Amsterdam. Daarin toont hij glashard aan dat hij een soort direkteur is geweest van bijna alle gekraakte zalen in Nederland. Op dit moment is hij op vakantie op de Bahama's van de opbrengsten van de WNC benefieten. De mensen die dat weten zullen daar natuurlijk niet mee te koop lopen, die kijken wel uit! Misschien zijn ze zelf van dat geld wel naar de Efteling geweest, weet jij veel."  

Dunhill: "Een benefiet, daar worden nooit vraagtekens bij gezet. Bob: "Natuurlijk een benefiet, want zo'n ontruiming dat is ook heel erg." 

VK: Een andere opzienbarende onthulling is een artikel over het WNC, waarin wordt beweerd dat de sloop van café Forum een aktie was van 'Fountain of Youth', een straight-edge commando uit Groningen waarvan wordt beweerd dat deze nauwe kontakten onderhoud met neo-fascistiese organisaties, hoe zit dat? 

Bob: "Het is bekend dat Groningen (je hoort het al aan het accent) een beetje streng is en daarom S.E. daar zo populair is. Ik heb zelf de indruk dat het een speciaal voor de gelegenheid opgericht commando was. Zo'n café vernielen, wat er totaal niks mee te maken heeft lijkt me typies iets voor die S.E.-ers." 

VK: Jullie hebben wel vaker het fanatisme van de Straight Edge beweging aan de kaak gesteld. Kunnen jullie iets zeggen over de opkomst van deze beweging? 

Dunhill: "Ze manifesteren zichzelf vooral tijdens concerten. Dan krijg je van die verhalen van mensen die bier drinken, dat hun glas uit de handen geslagen wordt enzo..."  

Bob: "Het gaat een beetje zoals vroeger bij de Bokkerijders. Ze komen op concerten bij elkaar en dan spreken ze af om bepaalde mensen te pakken die avond. Vaak zijn dat dan die dronken hardrockers die voor het podium een solo staan te imiteren." 

VK: Hoe ziet dat geweld eruit? 

Bob: "Het gaat op S.E., dus met de blote vuist, recht door zee. Ze willen ook graag dat je daar als een man over praat."  

Dunhill: "Het is wel fanatiek allemaal en dat wordt steeds erger lijkt het wel, het escaleert zelfs, dit soort dingen." Bob: "S.E.-ers zijn vaak een soort Rednecks, in wezen een soort 'platschedels'. Een soort 'krullies' maar dan zonder haar." 

VK: Zijn er behalve Groningen nog meer plaatsen waar ze zich manifesteren?  

Bob: "Ja ik denk de Randstad."  

Dunhill: "Dat valt nog wel mee, ik denk dat je dan meer over de Achterhoek en Twente praat. Een van de bekendste commando's, de Edge Bollah Jugend, hebben daar ergens een commune."  

Bob: "Daar zijn we een keer met de heli overheen gevlogen (die hadden we gehuurd). Het ziet er gruwelijk uit, je kunt het je bijna niet voorstellen."  

Dunhill: "Het is een soort heropvoedingskamp om van de deelnemers een zuiver mens te maken. Ik heb gehoord van de gitarist van Anarcrust, die heeft ook in zo'n kamp gezeten, in de buurt van Amersfoort, dat het er heavy aan toe gaat daarzo."  

Bob: "Ja, daar zie je barakken met van die grote X-en op de daken, voor de vliegtuigen, zo van 'hier is een S.E.-opvoedingskamp'. De mensen worden daar eerst geïntimideerd en murw gemaakt om dan vervolgens in de leer te worden betrokken, dus die van Ian Mac Kaye en dat soort mensen. De zanger van Youth of Today heeft er ook mee te maken."  

VK: Zijn die mensen herkenbaar als ze uit zo'n kamp komen? 

Bob: "Je ziet in de gezichten van die mensen een soort spartaanse discipline, ze dragen vaak een bomber en verder zijn ze kaal, en af en toe zie je een Nederlandse vlag." 

Dunhill: "En die mensen maken daar dan een statussymbool van, die dan als een soort ideologie gepresenteerd wordt."  

Bob: "De grenzen tussen nationalisme en S.E. zijn heel vaag."  

Dunhill: "Ik denk ook dat de grenzen tussen extreem links en extreem rechts bij dit soort dingen niet zover uit elkaar liggen. Dat vloeit in elkaar over. Er zijn heel weinig mensen die dit geloven, er wordt om gelachen, zo van, S.E.-kamp, belachelijk, die droplullen hebben teveel naar 'Allo 'Allo en Colditz gekeken. Maar het is echt waar. Je ziet ook dat die S.E.-ers die frisheid, wat zij dan zien als puurheid, aan andere mensen op willen dringen, koste wat het kost. Op de platenhoezen van S.E.-bands bijvoorbeeld, die ook erg die symboliek uitdragen, veel schreeuwende gezichten met in hun ogen iets van, daar klopt iets niet. En dat blijkt dus ook wel."  

VK: Laten we het over jullie eigen D-team hebben. Jullie mensen blijken aardig op de hoogte te zijn van de verschillende bewegingen in Nederland. Hoe doen die reporters dat? 

Dunhill: "Dat komt omdat ze zelf deel uitmaken van die beweging zeg maar, en dus goed op de hoogte zijn van hun scene. Zij bekijken alles op een nuchtere manier en laten zich niet te veel meeslepen door wat er allemaal gebeurt, zo kunnen ze daar een objectief oordeel over geven." 

VK: Hoe selecteren jullie je reporters? 

Bob: "Mensen komen zelf met een report naar ons toe of zenden ze in. Het gebeurt trouwens regelmatig dat iemand die een report over zijn stad leest, onze verkopers aanspreekt, van 'Jezus, hoe weten jullie dat allemaal?'. Ze hebben dan iets beschuldigends in hun blik zo van 'Hoe komen jullie aan die info?' Wij zeggen dan, dat komt van onze informanten, die blijven geheim natuurlijk." 

VK: Lopen ze geen gevaar, die informanten? 

Dunhill: "Ik denk dat het wel meevalt, want ze zijn onbekend."  

Bob: "Als ze zich luidruchtig bekend zouden maken dan zouden ze gevaar lopen."  

VK: Hoe zit dat met jullie eigen veiligheid, als redakteuren?  

Dunhill: "Daar hebben we Judas voor, die koördineert dat, tevens doet hij de platenrecensies en de post." 

VK: En wie is Benedikta, die zit toch ook in het D-team? 

Dunhill: "Die is eigenlijk telefoniste hoewel we ons telefoonªnummer nooit publiceren."  

Bob: "Ze zit er vooral voor de informanten en andere lui die we kennen, want de stem van een vrouw doet wonderen."  

VK: Wat kunnen we verwachten in jullie volgende nummer? 

Dunhill: "Daar laten we ons niet over uit. De MDL verschijnt 2 keer per jaar, als er genoeg informatie verzameld is dan publiceren wij dat. We willen wel up to date blijven, dus achterhaalde stukken plaatsen we niet. Het volgende nummer verschijnt aan het einde van dit jaar."  

Bob: "Ja zo rond de kerst, en dan komt er iets leuks bij." 

VK: Tenslotte, willen jullie nog iets kwijt? 

Dunhill: "Ja, ik zoek nog een Vox Phantom." 

VK: Wat is dat?  

Dunhill: "Dat is een gitaar uit de jaren '60. Ik heb al een paar keer geadverteerd in de MDL maar blijkbaar kent onze doelgroep dat helemaal niet. Ik denk dat we een vrij jong lezerspubliek hebben." 

Bob: "Ja, Dunhill is inderdaad niet de jongste meer, maar hij heeft een bepaalde levenservaring, in die zin is hij voor ons belangrijk als richtinggever. De ervaring van een ouder iemand die de energie van ons jonge hondjes, zou je kunnen zeggen, (ik citeer nu eigenlijk Herman van Veen, ha, ha), maar goed, die energie kon hij in banen leiden. Door zijn ervaring zag hij erin wat je erin moet zien, weet je wel."     

Naschrift: Eventuele reakties op dit stuk kun je kwijt aan: 

MAXIMUM DROPLUL

Saffierstraat 89
2403 XM Alphen a/d Rijn 

De lezers in Amsterdam kunnen dit interview via radio de Vrije Keyser beluisteren op dinsdagavond 27 augustus.