UIT: eN LEKKER eN Fris, links-radikaal vakantie magazine (NN #87-88) van 3 juli 1991   

Open the borders now 

Een reis naar Firence 

In 1987 is in de VS de Aids Coalition To Unleash Power (Act Up) opgericht. De aktiegroep van aidsaktivisten richt zich op het falende aidsbeleid in de VS. Al snel ontstonden er door heel de VS en daarbuiten nieuwe Act Up-groepen. Begin 1990 is er ook in Amsterdam een Act Up opgericht. Wereldwijde bekendheid kreeg Act Up in 1989 doordat ze met succes de Vijfde Internationale Konferentie over Aids in Montreal verstoorden. Ook de protesten tijdens de Zesde Konferentie in San Francisco '90 kregen wereldwijd bekendheid. Dit jaar was de Zevende Internationale Konferentie over Aids in Florence, Italië, van 16 t/m 21 juni. Voor het eerst gingen daar ook mensen van Act Up Amsterdam heen. 

VRUDAG 14 JUNI: 

Na maanden praten en voorbereiden, zitten we eindelijk in de goedkoopste bus naar Florence. Terwijl we ons door bewolkt Nederland en Duitsland laten rijden, praten we over wat wij -twee mannen en twee vrouwen van ACT UP/AMSTERDAM allemaal willen doen op deze Zevende Internationale Konferentie over AIDS.  

Tienduizend wetenschappers, onderzoekers, afgevaardigden, persmensen en aidsaktivistes/n uit de hele wereld zullen daar rondlopen. Het grootste deel van de konferentie is puur wetenschappelijk: presentaties van onderzoeken naar medicijnen, vaccins, voorlichting, preventie, enz. Daartussen moeten wij vieren onze weg vinden. En ervoor zorgen dat de politieke kant van de AIDS KRISIS duidelijk is. 

ZATERDAG 15 JUNI: 

Half gebroken van de busstoelen en een slechte nachtrust staan we 's ochtends vroeg aan het Gardameer. Het water is blauwgroen en de lucht is stralend. Het is zelfs al warm. Goed gehumeurd gaan we naar het station, drinken cappuccino en nemen de eerste trein naar Verona. Daar moeten we lang wachten evenals in onze volgende halte Bologna.  

Uiteindelijk zijn we pas om vier uur in onze gehuurde kamers aan de rand van Firenze. Vanuit onze kamer heb ik een prachtig uitzicht op de rivier de Arno en de heuvels aan de overkant. Zon en vogelgeschetter dringen binnen, evenals de zoete geuren van bloeiende struiken. 

's Avonds gaan we op zoek naar het hotel van ACT UP/NBW YORK. Daar ontmoeten we David en Robbert die al bij ons langs geweest waren in Amsterdam. Helaas konden zij noch anderen ons iets vertellen over het kantoor van ACT UP dat daar zou zijn. Ook had niemand van hen badges voor ons waarmee we naar de konferentie zouden kunnen. De toegangsprijs daarvan is namelijk 750 gulden en dat hebben we niet. Alleen de twee dames hebben media-badges kunnen krijgen. Onbevredigd dus maar naar onze kamers gegaan en eten gekookt. 

ZONDAG 16 JUNI: 

Na uitgeslapen en uitgebreid ontbeten te hebben gaan we naar de eerste ACT UP vergadering. Zo'n honderd mensen hadden zich daar verzameld, driekwart uit de VS, een enkele uit Canada en Australië, en de rest uit Europa, waarvan het grootste gedeelte uit Parijs. 

De vergadering is vrij chaoties. Naast elkaar hadden ACT UP/EUROPA en ACT UP/New York-San Francisco plannen gemaakt voor deze konferentie. De belangrijkste doelen die we met ACT UP/EUROPA hadden opgesteld worden met wat aanvullingen overgenomen door ACT UP wereldwijd. Maar eigenlijk moesten we toen weg. 

Er zou een demonstratie zijn van de italiaanse homobeweging en Parijs had afgesproken daar aan mee te doen. De VS wist daar weer niks van en hoe zat het met de demo van de Anti-Vivisektie Liga? Was dat nu dezelfde demonstratie, of ondersteunde de anti-vivisektie liga onze demo? Is ACT UP tegen vivisektie? Zonder daarover door te kunnen praten, gaan we naar de demonstratie verwarring alom. 

Parijs had een 6x5m spandoek gemaakt met de wereldkaart en AIDS: GLOBAL ACTION NOW. We hadden natuurlijk ook spandoeken bij ons. Op de San Marco Piazza stikte het al van de pers en de politie. Twee uur lang staan we daar op het hete asfalt slogans te roepen en de pers te vermaken. Ook waren daar bekenden uit Nederland van FIGHT FOR LIFE en de HIV-Vereniging.  

Uiteindelijk bleek dat we daar gewacht hadden op de demo van de anti-vivisektisten. Omdat wij geen zin hadden net voor hen te lopen, zijn we een stuk naar voren gegaan in de demo. Toen dus een tocht door Firenze naar het fort waar de konferentie die middag zou openen. Langs de route ladingen mensen en carabinieri, in de lucht een politie-helikopter en overal veel pers. Op verschillende kruispunten hielden we die-in's als symbool voor de vele mensen die al aan AIDS gestorven zijn. Verder was het kontinu slogans roepen: PEOPLE WITH AIDS, UNDER A1TACK, WRAT WlLL WE DO, ACT UP FlGHT BACK. AIDS, MON PAROLE, DESA CT. ACHlRE NON MOURlRE. 

Bij het fort aangekomen worden we opgewacht door een overmacht aan politie met karabijnen. Zelf zijn we ook een rare verzameling mensen, zeker omdat we niet van een koalitie konden spreken met de anti-vivisektie-mensen. Het irritante van hen was dat ze zich steeds meer tegen ons -ACT UP- gingen richten in plaats van tegen de wetenschappers die de dierproeven doen, waarop wij boos reageerden. Op vragen van ons op wie dan nieuwe medicijnen uitgeprobeerd moesten worden, hadden ze geen serieus antwoord. Alleen het vage 'op mensen', terwijl de echte proefkonijnen van de mediese wetenschappers de mensen met HIV/AIDS zijn. Hoe agressiever zij naar ons toe werden, hoe meer ik voor vivisektie werd.  

Na een uur tegenover hen gestaan te hebben voor de ingang van de konferentie, besluiten we dat dit geen zin heeft en verlaten we het door hen geschapen strijdtoneel. Na nog wat groepsfoto's gemaakt te hebben namen we afscheid van Parijs en Brussel. Helaas hadden ze geen geld/tijd om langer te blijven. Daarna gingen veel mensen van ACT UP naar de officiële opening van de konferentie. Maar of ze daar veel konden doen was twijfelachtig, want er was uitgebreid te kennen gegeven dat wie ook maar iets zou verstoren, verwijderd worden en geen toegang tot de konferentie meer zou krijgen. 

Drie New Yorkers is het toch gelukt om met ons spandoek KILLING TIME = KILLING PEOPLE op het podium te komen terwijl daar de italiaanse minister van gezondheid zijn welkomstwoordje hield. Helaas werden ze al na enkele minuten door de overmatig aanwezige security verwijderd.... 's Avonds bij David en Robbert met een hele groep naar het italiaanse televisienieuws gekeken over de demonstratie en de opening van de konferentie. Onder gejuich van anderen mezelf wel 15 seconden in beeld gezien. 

MAANDAG 17 JUNI: 

Overdag tevergeefs geprobeerd het ACT UP kantoor te vinden en te kijken of we aan badges konden komen. Tussen de regenbuien door maar boodschappen gedaan en koffie gedronken. Van de dames die wel naar binnen konden, hoorden we dat ACT UP een kantoor had op het konferentieterrein. Dat hadden die New Yorkers ons wel eens kunnen vertellen. Op de grote vergadering van ACT UP 's avonds badges versierd, eindelijk kunnen we ook wat gaan doen.  

Op de vergadering waren veel klachten over de slechte voorziening voor mensen met HIV/AIDS. Zo waren er geen bedden in de rustkamer voor mensen met AIDS, kwam de bewaking daar regelmatig giechelend binnen gluren, en werden mensen met zichtbare verschijnselen van AIDS, zoals kaposi sarcoom (huidkanker) in het gezicht, aangestaard en uitgelachen. 

DINSDAG 18 JUNI: 

Net toen we uit een ander konferentiegebouw een ligbank wilden gaan ontvoeren om naar de rustkamer voor mensen met AIDS te brengen, ging de direktie van de konferentie overstag en werden er bedden afgeleverd. Eindelijk. Maar tegelijkertijd werd er bezuinigd op het eten dat in die rustkamer klaarstond. 

's Middags naar een serie lezingen gegaan waarin onderzoeken ten aanzien van vrouwen en AIDS besproken werden. Met spandoeken en stencils de aanwezigen duidelijk gemaakt dat er veel moet veranderen. Met als belangrijkste dat de AIDS-definitie zodanig aangepast moet worden dat de ziektes die vrouwen krijgen als gevolg van HIV ook daarin opgenomen worden. In de VS bijvoorbeeld sterven vrouwen 6 maal zo snel dan mannen! En dat er onderzoek moet komen naar welke ziektes (opportunistiese infekties) vrouwen oplopen als gevolg van HIV. 

En van de onderzoeken die gepresenteerd werden was van een italiaan die onderzoek deed naar de overdracht van HIV van moeder op kind. Met de resultaten daarvan zouden ze dan kunnen kijken waar betere voorzieningen moesten komen om het risiko voor gezondheidswerkers te beperken. 

Niks in het belang van de vrouw, maar dat is hetzelfde bij het onderzoek dat in Nederland onder zwangere vrouwen wordt gedaan. Bij de diskussie waren er dan ook veel opmerkingen en vragen. Maar de onderzoekers houden zich doof voor argumenten, hun wetenschappelijke pretenties zijn belangrijker dan de belangen van mensen met AIDS. 

's Avonds weer een vermoeiende ACT UP vergadering. Noord-Amerikanen denken ook haast allemaal dat iedereen zich maar aan hen moet aanpassen. En omdat ACT UP/NY het grootst is bepalen zij veel van wat er gebeurt. Vermoeiend voor ons om alles te volgen en de dingen in te brengen die je relevant vindt. Eigenlijk zouden er grote diskussies plaats moeten vinden 0v,er hoe je wilt samenwerken, wat de verschillen zijn tussen de VS en Europa, en met bijvoorbeeld Australië etc.  

Maar daar is geen tijd voor. Elke dag zijn er akties, lezingen, enz., hooguit tijd voor een opmerking en wat frustratie. Na de vergadering nog even de kroeg in voor enkele grappa's om bij te komen, maar eigenlijk blijven we dan met ons vieren door vergaderen. 

WOENSDAG 19 JUNI: 

Omdat de meeste medicijnen nog in onderzoek zijn, is de enige manier om medicijnen te krijgen meedoen aan een trial. In de VS is er een trial (onderzoek) gaande onder zwangere vrouwen om te kijken in hoeverre AZT (een virusremmend middel) de overdracht van HIV van moeder naar kind tegen gaat. Op zich kan dat een goed onderzoek zijn. Zeker als je weet dat zwangere vrouwen amper aan trials mee mogen doen omdat men banger is voor de gevolgen van de (giftige) medicijnen voor het kind dan voor de moeder. Dat zwangere vrouwen zelf ziek worden is voor de onderzoekers niet interessant.  

Zo ook bij deze trial –076- want als de vrouw ziek wordt, wordt ze uit de trial gegooid evenals wanneer haar bloedbeeld te slecht wordt. Ze krijgt dan ook geen medicijnen meer. Het is dus niet verwonderlijk dat ze in de VS niet genoeg vrouwen kunnen krijgen voor deze trial. 

Maar de VS heeft nog een eiland bezet, Puerto Rico, en alhoewel daar veel mensen met HIV/AIDS zijn, kunnen ze niet mee doen aan trials. Dus wordt voor deze trial op Puerto Rico geronseld. Dit is een voorbeeld van hoe seksisties en racisties het aidsbeleid is in de VS. 

Eveneens is het zo dat zwarte en gekleurde mensen veel minder in trials vertegenwoordigd zijn dan witte mensen. Zwarte mensen hebben in de VS veel minder toegang tot de gezondheidszorg, omdat die betaald moet worden en zwarten armer zijn dan witten. 

Omdat tijdens de plenaire zitting vanochtend iemand sprak die met dit onderzoek te maken heeft, werd er op het podium een die-in gehouden door de people of color groep van ACT UP. Buiten waren we met spandoeken en slogans en werd nog een die-in voor de pers gehouden. PEOPLE OF COLOR, UNDER AITACK, WRAT WILL WE DO, ACT UP, FIGHT BACK. CONIRATACA, Y LA LUCHA, CONTRA SIDA, ACT UP.  

Daarbij werden we lastig gevallen door een witte amerikaan die kwam klagen dat wij zijn land niet mochten belasteren. Volgens hem was het allemaal heel geweldig in de VS en we moesten niet zeuren. Aan zijn onderzoek deden ook zwarten mee en er waren ook zwarte burgemeesters in de VS. De koncentratiekampen waren in Europa geweest, niet in de VS, durfde hij te stellen. Het enige wat je tegen zo iemand kan doen is roepen en wijzen: SHAME, SHAME, SHAME. 

's Middags was er een perskonferentie van de kommissie die de VIIIe Internationale Konferentie over AIDS, volgend jaar in Boston, voorbereidt. De hele week wordt er al over gespekuleerd of deze door kan gaan, omdat president Bush in mei besloten heeft dat HIV op de lijst van besmettelijke ziektes blijft. Daardoor mogen mensen met HIV/AIDS niet de VS in en kunnen mensn die in de VS wonen maar nog geen amerikaans staatsburgerschap hebben, het land uitgegooid worden.  

Vorig jaar op de AIDS-konferentie in San Francisco was al gezegd dat als deze absurde reis- en immigratiebeperkingen zouden blijven, de konferentie in Boston afgelast of verplaatst zou worden naar een land dat geen diskriminerende bepalingen heeft tegen mensen met HIV. Nog steeds hebben de organisatoren van deze konferentie dat nog niet gedaan. Ze willen tot begin augustus wachten voor ze een besluit nemen. Maar volgens mij wil Bush deze hele konferentie niet, want er zijn dan verkiezingen en als in Bosten het hele amerikaanse gezondheidszorgsysteem wordt aangeklaagd is dat niet goed voor de republikeinse partij.  

Wat ook speelde was het verschil tussen de reis- en immigratiebeperkingen. Op de perskonferentie werd daar geen duidelijkheid over gegeven en dus hebben mensen van ACT UP behalve een die-in aan de voeten van de organisatoren, uiteindelijk deze perskonferentie verstoord. NO MORE BUSHSHIT. STOP AIDS, NOT IRA VEL, OPEN THE BORDERS NOW. 

De ACT UP-vergadering 's avonds was lang en vermoeiend o.a. door de diskussie over welke taktieken we zouden volgen om een grote demonstratie te hebben op vrijdag naar het VS-konsulaat tegen de reis- en immigratiebeperkingen en om zo ver mogelijk te komen in onderhandelingen over de koppeling van deze zaken aan het niet door laten gaan van de Boston-konferentie n dat de organisatoren daarvan zoveel mogelijk druk op de regering van Bush zouden uitoefenen. 

DONDERDAG 20 JUNI: 

Vanochtend een bijeenkomst van de aanwezige europese aktivisten. Helaas waren er al veel mensen weg, of konden op dat moment niet, zodat het voornamelijk een uitwisseling was met italiaanse flikkers. Wel doorgepraat om ook in Italië een ACT UP op te richten. Daarna met italiaanse potten en flikkers naar een bijeenkomst gegaan waar een italiaanse ambtenaar zou spreken namens mensen met HIV, terwijl het italiaanse AIDS-beleid een groot schandaal is. 

Deze meneer kwam echter niet opdagen, zodat wel iemand uit de betrokken gemeenschap plaats in het forum kon nemen en het protest meer algemeen tegen de italiaanse aidsbeleidmakers gericht werd. Een erg goede sessie, goede sprekers, waaronder ook iemand van ACT UP/NY en veel kritiek op de betrokken regeringen, zoals de isolatiemaatregelen in Zweden en het falende aidsbeleid in de VS. 

Daarna weer verder met de Statement die vanavond door de vergadering goedgekeurd moet worden. Tussendoor nog even rondgelopen op de markt van non-gouvernementele organisaties. Helaas zaten daar ook weer hele enge groeperingen tussen, zoals ADDEPOS, ook wel Le Patriarch genoemd, een sekte-achtige organisatie die zich vooral richt op seropositieve druggebruikersters. Eenmaal binnengelokt worden ze bekeerd, moeten ze afkicken zonder methadon, enz. Ze zijn vooral aktief in Frankrijk, Italië en Spanje, maar zijn ook al in Engeland gesignaleerd. In Firenze liepen ze overal rond hun blaadjes en boeken te verkopen. Nog enger dan Baghwan. 

Wat ik niet had moeten doen, was naar de vergadering van de International AIDS Society gaan. Ik verwachtte niet dat een wereldorganisatie van voornamelijk medici zo belachelijk zou zijn. Terwijl deze organisatie de grote wereld-AIDS-konferenties organiseert, kennen ze geen vergaderstruktuur, geen agenda, geen stemmingsregeling, etc.  

Zo konden ze meer dan een half uur zwetsen over de manier van het betalen van hun lidmaatschap en of er nu klipjes of speldjes aan de badges moeten. Al reeds vorig jaar in San Francisco ingediende moties over het wel of niet doorgaan van de konferentie volgend jaar in Boston en het in de konferentie opnemen van alternatieve en traditionele medicijnen waren nooit ter stemming gebraht. Konden ook niet op deze vergadering ter stemming gebracht worden en er wordt waarschijnlijk weer niks mee gedaan.  

Schijnvergaderingen voor schijndemokratie. De macht ligt elders. De macht die waarschijnlijk geen alternatieve en traditionele geneeswijzen serieus wil nemen, terwijl veel mensen, vooral in Afrika, Azië en Latijns-Amerika daarvan afhankelijk zijn. 

's Avonds weer een vergadering van ACT UP, de laatste en de vreselijkste. Grote spanningen tussen verschillende werkgroepen die met de reis- en immigratiebeperkingen van de VS bezig waren en met de organisatie van de afsluitende demo morgen. Verschillen tussen witte bonzen van New York en de (niet-witte) buitenlandse inwoners van de VS. Waarin met macht gespeeld werd, en het ons niet goed gelukt is tot een gezamenlijke aanpak te komen. Dringend een borrel nodig. 

VRIJDAG 21 JUNI: 

Vanmorgen uitgeslapen. Geen zin om naar de afsluitende speeches van opperhoofden als Andreotti en Moeder Calcutta te gaan. Maar Andreotti had weer regeringscrisis en Moeder Calcutta was opgehouden in Irak, maar goed ook, met haar slachtofferhulp schieten we niks op. 

Dus toen we aankwamen konden we gelijk voorop in de demonstratie naar het amerikaanse konsulaat gaan. In tegenstelling tot de demonstraties in Nederland zijn deze zeer levendig, kontinu worden er leuzen geroepen of op fluitjes geblazen en lawaai gemaakt. Ook de heren voorzitters van de konferenties van Florence en Boston hepen mee nadat ze tijdens de afsluiting iedereen hadden opgeroepen mee te lopen. Ze hadden daarbij duidelijk gemaakt dat e reisbeperkingen en de immigratiebeperkingen opgeheven moeten worden, wil de konferentie in Boston doorgaan. Een overwinning voor ACT UP en andere AIDS organisaties. 

Ter afsluiting was er 's avonds een feestmaal van ARCIGA Y en ACT UP. Een langdurige luidruchtige maaltijd met veel toespraakjes, gezang en gelach. Een goede afsluiting van een week samenwerking. Ondanks de vele verschillen - VS en de rest van de wereld, homo en hetero, zwart en wit, in Europa zelf- is het een zeer geslaagde week geweest. In deze week zijn er nieuwe ACT UP-groepen ontstaan in Florence, Kenia en Kaapstad. 

ACT UP, FlGHT AIDS, FIGHT BACK. 

Tanne 

ACT UP! AMSTERDAM * POSTBUS 15452 * 1001 ML AMSTERDAM