UIT: eN LEKKER eN Fris, links-radikaal vakantie magazine (NN #87-88) van 3 juli 1991   

Grenzeloos verzet 

Tijdens het kontroleren van z'n paspoort in Hoek van Holland, deed de marechaussee waanzinnig verdacht. Minutenlang had ie peen met uien staan te zweten voor de balie. Af en toe, schichtig achterom kijkend, kon hij zich nauwelijks aan de indruk onttrekken dat de lange rij wachtende mensen vrijwel allemaal het vermoeden hadden dat er iets met hem aan de hand was. Hij had nog nooit voor een volkstribunaal terecht gestaan, maar het zou wel zo ongeveer aanvoelen. 

In plaats van wat standaard vragen te stellen, zweeg de marechaussee, hetgeen de spanning enkel maar verhoogde. In z'n rugzak had ie buiten een forse verzameling verse kranteknipsels van de fantastische poll tax opstand op Trafalgar Square, ook nog een aantekenboekje met wat kontaktnummers van kameraden die aktief aan de kampagne tegen poll tax deelnemen. En dus een belangrijk aandeel hadden in de grootste opstand van deze eeuw in Engeland. 

Wat dom. En in Engeland ging het nog wel zo goed, de douaniers glimlachten vriendelijk toen hij de grenspost overschreed. Geen vuiltje aan de lucht. Bij aankomst op de boot was het nog even schrikken. Een als pinguïnverklede fotograaf nam namens Sealink, de bootmaatschappij, van iedere passagier een foto. Jaja, had onze slimme Euroterrorist gedacht, die truuk kennen we. Nee, voor mij geen polonaise aan m'n lijf. Voor je het weet ligt je beeltenis bij de speciale opsporingsbrigade. Als een malloot begon hij op een neer te springen, heen en weer en al achteruit lopend ontglipte hij op die manier de fotograaf.  

"Het is in orde", zei de marechaussee kortaf en enigszins teleurgesteld. Liever had deze gezagdrager het anders gezien. Tiepes lopend op legerkistjes, gehuld in geënsceneerd verwaarloosde kledij hebben altijd wat op hun geweten. De repressie neemt toe, had de ternauwernood aan fouillering ontsnapte aktivist hardop gedacht. 

Na wat uurtjes gedut te hebben, werd het tijd voor een bezoekje aan het kraakkafee. Met onder z'n arm het bundeltje kranteknipsels en links-extremistische engelse lektuur, stapte hij als een haan z'n woning uit.  

In het kafee moest eerst de telefoonstekker eruit. "Wauw, wat ik heb meegemaakt, is werkelijk te gek! Jullie hebben de rel van je leven gemist", schreeuwde hij de vaste kliek van de kroeg toe. Hij liet geen moment onbenut z'n maatjes zo jaloers te maken, dat ze hem nauwelijks meer aan durfden te kijken. "Heb je die fik in die bouwkeet gezien op het journaal? Nu, daar stond ik vlak onder en de gozer die dat geflikt heeft ken ik persoonlijk. Tientallen smeris, werden het ziekenhuis in geslagen en getrapt, iedereen deed meel. Voor mij gaat de 31e maart de geschiedenis in als dé rel na 30 april."  

Gedurende z'n verhalen in de overtreffende trap, ledigde hij tig beugels bier in z'n lichaam. "Ik ga 1 mei naar Berlijn, hopelijk wordt dat net zo'n groots festijn", onderbrak een kraker de bluffende euroterrorist. "0 ja? Dan ga ik wel met je mee. Kunnen we geen bus regelen? Wie gaat er nog meer mee?" Er waren er nog wel twee die te kennen gaven richting de BRD te willen reizen. "Maar niet in een eigen bus, dan houden ze je toch aan bij de grens."  

Uiteindelijk gingen dertien aktivisten op weg naar Berlijn, per trein en met bordjes langs de snelweg. Te weinig voor een eigen blok, maar genoeg om hun duitse kameraadjes een hart onder de riem te steken. Onze euroheld had de euroline-trein genomen. Ditmaal met niets verdachts in de rugzak, want uit ervaring wist ie dat de duitse smeris een kei was in het fouilleren. 

Gedurende het verzamelen op Oranienplatz in de wijk Kreuzberg, werd dan ook van iedereen de kleding en tassen doorzocht. De demo verliep niet zoals die in Londen. Slechts aan het slot van de route werden er tegels gelicht en vanuit de derde en vierde linie naar de ME-ers gesmeten. Dat die zelfde brokken steen ook in de eerste rijen van de demo terecht kwamen, was 'all in the game'. 

Een wat oudere plaatselijke demonstrant vroeg aan onze held waarom hij meedeed met het verplaatsen van straatstenen. In gebrekkig Duits: "dat sind scheisse smerissen. Die staat moest kaput! In 1992 kommen sie ook nach Amsterdam und dat wille ich niet!!" De Berlijner schudde meewarig z'n hoofd en zag er geen heil in om uit te gaan leggen wat de achterliggende gedachte was van het protest op 1 mei. 

Terug op z'n basis in Amsterdam vroeg de euro-aktivist zich wekenlang af waar hij nu weer naar toe zou gaan. Hier gebeurde toch nooit eens wat. Ook z'n maatjes van het eurofront konden niks bedenken. Gezamenlijk zaten ze zich op te vreten voorde buis, waar met de regelmaat van de klok waanzinnige strijdtonelen werden vertoond. Vooral de rellen in Korea veroorzaakten bij hen gigantische frustraties. Beelden van rijen aktivisten die op hun dooie gemak brandbommen stonden aan te steken om die vervolgens tegen de smerislinies aan te smijten, honderd meter verderop. De wildste fantasieën van de onze vrienden werden in Korea werkelijkheid. 

In het najaar was Londen weer aan de beurt. Opnieuw een demo tegen de poll tax, dit keer ging er een hele meute hier vandaan de zee over. De demo liep weliswaar uit de hand, maar kwijnde qua betekenis ver weg in de schaduw van de opstand op Trafalgar Square eerder dat jaar. Wel werden er wederom honderden arrestanten gemaakt, waaronder enkele nederlanders. De euro-aktivist wist het ditmaal zeker: dit was duidelijk een voorbode van 1992! De nederlandse CRI speelde onder één hoedje met Scotland Yard. Hij besloot akuut om zich aan te gaan sluiten bij het plaatselijke Stop '92 klubje. Stop de Europese Eenwording, stop de repressie! 

Inmiddels is onze euroboy weer een jaartje ouder, een beetje wijzer en spreekt al een aardig woordje egees. Het Stop Europa'92 gevoel groeit gestaag en aanhangers ervan hebben een begin gemaakt met het opzetten van de eurolijn, een variant van de landelijke alarmlijn. Ook komt er een heuse eurotoer tegen '92. De euroaktivisten bedienen zich gretig van repressie-stimulerende genotsmiddelen, zoals het europese revo-blaadje Clash. 

Saillant detail is de gemiddeld jonge leeftijd van deze aktivisten tegen de europese eenwording. Ze zijn het unaniem met elkaar eens dat ook hier de repressie hand over hand toeneemt als voorbode van de open grenzen. Ontruimingen van kraakpanden vinden nu plaats omdat de staat Nederland kraakvrij wil maken nog vóór het 1992. Dat justitie al vanaf '84 (Orwell) een fanatiek anti-kraakbeleid voert, schijnt niet zoveel verschil te maken. Men hoort van elkaar dat 'mister Trevi himself (who ever that may be) met de matteklopper de europese kraakpanden afgaat. Niet alleen huiseigenaren speculeren graag... 

Barbara Smit