UIT: NN #73 van 10 januari 1991 {bijlage}   

Informant / provocateur ontmaskerd 

Al 12 jaar lang werkt LEX HESTER voor verschillende inlichtingendiensten. In 1978 werd hij geworven door de PID-Zaanstad. Hester was in ieder geval al die tijd zowel in kriminele als politieke circuits werkzaam. Tot 1985 informeert hij de PID/BVD over onder meer de kraakbeweging en Onkruit, en de CID over de kriminele wereld. Over dat laatste zul je in dit artikel niet zoveel tegenkomen. Dat terrein laten we over aan de direkt betrokkenen. In 1985 wordt Hester overgedragen aan de Bijzondere Zaken Centrale (BZC). Vanaf dat moment krijgt het in kaart brengen van de internationale informatie- en kommunikatiestrukturen van de links-radikale en revolutionaire beweging steeds meer prioriteit.

Dit is een eerste publikatie over de smerige praktijken van Hester. Niet volledig, daar zijn we van overtuigd, maar genoeg om het beeld over de Nederlandse inlichtingendiensten weer verder aan te scherpen. Om het zacht uit te drukken: het is een rotklus waar we mee bezig zijn geweest. Het vreet tijd en was vaak genoeg frustrerend voordat we op het punt kwamen dat we beet hadden. Laat dit dus een waarschuwing zijn voor andere infiltranten: Ons geduld raakt op!! 

ONTMASKERD: INFORMANT EN PROVOCATEUR VAN DE BVD/PID/CID/BZC

Naam: A.J. Hester (meestal Lex, soms Alex genoemd)

Leeftijd: 32 jaar Watermuntstraat 115 1531 TN, Wormer.

Postadres 't Info: postbus 16683 1001 RD, Amsterdam. (Deze postbus is mede in gebruik door anderen.)

Gehuwd met: Jolanda van der Berg (korrespondentie pseudoniem)

Kinderen: Twee.

Auto: Oranje/Rode BMW GB-24-RH

Veroordelingen: Enige tientallen, voor mishandeling, verkrachting (3x), dealen, brandstichting, inbraak, geweld, enz.

Werkterrein: 1978-1985 inlichtingen over het criminele milieu, de kraakbeweging en antimilitaristiese aktiegroepen in opdracht van BVD, PID en CID.

1985-1990 inlichtingen over informatie- en kommunikatiestrukturen binnen Nederland, waaronder de Knipselkrant, Slagerzicht en Frontline, Fort van Sjakoo, meerdere archieven en hun kontakten met het buitenland in opdracht van de Bijzondere Zaken Centrale (BZC).

Deze publikatie is afkomstig van twee linkse boekhandels uit Amsterdam: Het Fort van Sjakoo en Slagerzicht. Voor beide is Lex Hester geen onbekend persoon, integendeel. Tot twee keer toe heeft Lex Hester ruim een jaar in het Fort gewerkt. De eerste keer van 1980 tot 1981, de tweede keer van 1989 tot 1990. Beide keren heeft hij binnen de winkel explosieven aangeboden. Tijdens de periode 1989 tot 1990 had Lex Hester zijn 'eigen' hoekje in de winkel, namelijk gewapende strijd. Daarnaast bracht hij veel buitenlandse tijdschriften in, voornamelijk afkomstig uit het autonome/anti-imperialistiese spektrum.

Bij Slagerzicht is Lex Hester bekend sinds 1984. In die tijd was de boekhandel nog in Groningen gehuisvest. Lex Hester was vaste klant, bezocht regelmatig de winkel, kocht en bestelde via de telefoon alles op het gebied van de radikale en revolutionaire beweging in Nederland en andere Westeuropese landen (m.n. de BRD). Na een tijdelijke afwezigheid (Slagerzicht wees hem de deur, daarover later meer) dook hij in Amsterdam weer op bij Slagerzicht/ Frontline als regelmatige en koopgrage bezoeker.

Het wantrouwen tegenover Lex Hester bestaat al jaren en vanuit verschillende hoeken. In de loop der tijd hebben verschillende mensen onafhankelijk van elkaar twijfels over Lex Hester gehad. Dit leidde enkele malen tot het 'op afstand houden' of 'het afbreken van het kontakt met hem' of een poging, om meer over zijn achtergrond en motivatie te weten te komen. Vermoedens dat hij voor n van de inlichtingendiensten werkte, konden al die keren niet hard gemaakt worden en dat heeft tot gevolg gehad dat hij zo lang, van 1978 tot nu zijn smerige werk heeft kunnen doorzetten.

Achteraf gezien vinden we het ongelooflijk dat het zolang heeft kunnen duren. Door de jaren heen zijn er meer dan genoeg situaties geweest, die eerder tot onthulling/ontmaskering hadden kunnen leiden. Om allerlei redenen is dit niet gebeurd: Ofwel er werd niks met de informatie gedaan (zoals in 1979 en 1980), ofwel de informatie kwam niet bij elkaar, ofwel vermoedens konden niet hard gemaakt worden, ofwel er werd geen tijd voor echt onderzoek vrijgemaakt. (Moet gezegd worden dat het ook een rotklus is).

In september 1990 komt daar verandering in. Slagerzicht en het Fort spreken met elkaar over Lex Hester Hij werkt op dat moment nog in het Fort. De feiten over Lex Hester die op dat moment op tafel gelegd worden bevestigen de eerdere verhalen en vergroten het wantrouwen. Een greep:

1. Het in tien jaar tijd tenminste zes keer aanbieden van explosief materiaal aan verschillende mensen, waaronder medewerkers van het Fort en mensen van Onkruit destijds. Hierbij werden ook mogelijke doelen door hem aangegeven.

2. Zijn individuele werkwijze met betrekking tot het blad dat hij sinds zomer 1989 maakte: 't Info. 't Info vertaalde verklaringen en artikelen van links radikale en revolutionaire groepen/guerrilla. Vanaf het begin was er onduidelijkheid met welk doel hij dat deed, aan inhoudelijke diskussies had hij part noch deel.

3. Het verhaal dat hij gezien is tussen stillen tijdens de ontruiming van de P.H.Kade.

4. Het vermoeden van de kraakgroep in Wormer dat Lex Hester de smeris getipt zou hebben voor/of in ieder geval op de hoogte was van een huiszoeking in een kraakpand in Krommenie (onlangs bevestigd door het verhaal van Bos, voormalig PID-chef van Zaanstad, in de Nieuwe Revu van 6/12/90).

5. Het gemak waarmee hij geld voor tijdschriften, brochures en boeken uitgeeft, terwijl hij met vrouwen 2 kinderen van een gezinsuitkering moest leven.

De feiten stapelen zich op en we besluiten nu definitief onze tanden erin te zetten. Het is ons op dat moment wel duidelijk dat Lex Hester geweerd moet worden, maar we willen eerst zekerheid hebben over de vraag of hij een gevaarlijke naïeveling dan wel een infiltrant is. Een paar weken worden uitgetrokken om nog extra informatie over hem te verzamelen. Als dat wel weer meer vermoedens en nieuwe aanwijzingen oplevert, maar geen konkrete bewijzen, besluiten we tot een gesprek met Lex Hester. We willen hem konfronteren met de feiten en zijn reaktie horen. We gaan er vanuit dat dit gesprek opheldering zal geven.

Half oktober 1990 vindt dit gesprek plaats. Een aantal mensen zullen dit gesprek voeren. Na een uitleg aan Lex Hester over het doel van het gesprek gaat hij vrij snel akkoord, hij wekt niet de indruk verrast te zijn. Er volgt een 4 uur durend gesprek waarin wij onze vragen stellen en Lex Hester op de praatstoel gaat zitten. Hij lult zichzelf en ons suf en speelt de rol van ex-verslaafde, ex-crimineel, moeilijke jeugd, verkeerde dingen gedaan maar met het hart op de goede plaats. Feiten waarmee we hem konfronteren wijt hij of aan avonturisme in zijn vroege jaren toen hij net 'politiek bewust' werd; "stom, maar ik zal het nooit meer doen", of hij ontkent ze glashard met goedgespeelde overtuiging.

Na 4 uur, hij ontkent dan nog steeds elke konnektie met een inlichtingendienst, voltooit hij zijn rol door te konkluderen dat hij maar beter met z'n politieke aktiviteiten kan stoppen. "Schijnbaar schijn ik er niet van te leren, want ik maak toch weer dezelfde fouten. Ja misschien moet ik dat wel gewoon gaan inzien dat het gewoon voor iedereen beter is dat ik me nergens mee bemoei. Dat ik gewoon rustig mijn leven leid en dan ken ik ook geen andere mensen in gevaar brengen, dan ken ik ze ook geen voorstellen doen waarvan gezegd kan worden: 'nou dat is een klassieke smerisprovokatie'."

Na het gesprek levert hij de sleutel van het Fort in en maakt geen bezwaar tegen het nemen van een foto en de vraag om z'n zakken te legen. Over een tweede gesprek wil hij nog nadenken. We hebben nog steeds geen bewijzen, maar wel antwoorden om te checken. Dat gebeurt in de tijd daarna. Intussen weigert Lex Hester een tweede gesprek.

Hoewel hij inmiddels als medewerker uit het Fort is gezet, komt hij nog verschillende malen in de winkel, waarbij hij via de achterdeur weer binnen probeert te komen. Dit houdt pas op als hem nadrukkelijk is verteld dat hem voortaan de toegang wordt geweigerd. In een serie artikelen van de Nieuwe Revu over de BVD wordt Lex Hester met initialen genoemd als informant van de PID (Nieuwe Revu's van 6, 13 en 20 december 1990). Hiermee worden onze vermoedens bevestigd. Eindelijk hebben we beet en gaat de beerput verder open.

QUOTES VAN VOORMALIG PID-CHEF IN NIEUWE REVUE

"In 1980 laat de PID een informant (een man van begin twintig met een crimineel verleden die voor de PID vergaderingen van actiegroepen bezocht) een kraakpand aan het Vlietsend nummer 14 in Krommenie inbreken om daar papieren weg te halen die op een geheime plaats, onder de keukenvloer, waren verborgen. Papieren die een mogelijke relatie tussen twee van de krakers met RAF-leden zouden kunnen aantonen. De bescheiden werden weggehaald, gekopieerd en een uur later weer teruggelegd."

"NOG EEN VOORBEELD, maar nu betreffende de dilemma's die aan het hierboven beschreven 'runnen' van informanten kleven. De informant H. die door de PID is binnengehaald, komt in de gevangenis terecht nadat hij veroordeeld is voor een aantal inbraken. De jongen is druggebruiker en staat bij de politie bekend als brandstichter en inbreker. Op verzoek van de PID heeft hij zich aangesloten bij drie organisaties waaronder her antimilitaristische Onkruit. Op verzoek van de BVD staat de gevangenisdirectie toe dat de jongen zo nu en dan door een agent van de BVD of de PID wordt opgehaald om belangrijke vergaderingen van, in de optiek van de dienst, extremistische groeperingen te bezoeken ten einde zijn informantenwerk te kunnen voortzetten. De jongen bezoekt de vergaderingen, maar eist vervolgens van de hem vergezellende BVD- en PID-agent dat zij hem een paar uur 'zijn gang laten gaan.' Onder het toegeknepen oog van zijn begeleiders gebruikt de jongen drugs en alcohol en brengt hij bezoeken aan prostituées. (De 'paar tientjes' van BVD-chef mr. De Haan zouden die avonden zeker niet toereikend zijn geweest). Daarna werd hij weer keurig afgeleverd bij de strafgevangenis."

CHRONOLOGIE

1978

Lex Hester wordt geworven door de Politie Inlichtingendienst (PID) tijdens een van zijn vele kontakten met de politie. In de jaren hiervoor had hij al een reputatie opgebouwd als inbreker, verkrachter, brandstichter, handelaar in- en gebruiker van verdovende middelen (zowel hard- als softdrugs) en pleger van geweldsdelikten. Vanaf dit moment wordt Lex Hester gerund door S.Bos van de PID. Daarnaast heeft hij ook kontakten met Martin Hartog (CID), Mark van Hemmen (PID) en Arie Castelein (PID). Lex Hester krijgt hiervoor een maandelijks bedrag van 300 gulden plus een premie van maximaal 1000 gulden voor iedere bruikbare tip. In dit jaar begint hij met het aanleggen van een omvangrijk archief, wat hij later weer als visitekaartje gebruikt.

Later in 1978 wordt Lex Hester voor een gedwongen verblijf opgenomen in het reclasseringsinstituut Groot Batelaar te Lunteren. Tijdens dit verblijf werd hij iedere woensdag opgehaald door Hans Molensteeg van de BVD in Den Haag.

1979

Krommenie. Lex Hester vraagt aan mensen aldaar om hem met kraken te helpen. Hij komt en gaat in taxi's, terwijl hij zegt geen geld te hebben. Met betrekking tot de kraak zegt hij dat hij zelf niet mee kan doen wegens een voorwaardelijke straf. Verder brengt hij steeds de RAF ter sprake, en is zeer geïnteresseerd in 'het netwerk'. Na een bezoek van Lex Hester worden RAF-teksten achter het fornuis gevonden. Een tijdje later volgt een huiszoeking. Bos zegt hierover in de Nieuwe Revue en bij Karel van der Graaf: "Lex Hester belt om 3 uur 's nachts op. Hij weet onder in de keuken, achter het fornuis spullen te liggen die interessant zijn voor de dienst. Hij kan er NU bij. Lex Hester breekt in (ruitje), haalt de spullen weg, de dienst kopieert het en daarna legt Lex Hester het weer terug."

1980

Tijdens de ontruiming van de Prins Hendrikkade te Amsterdam wordt Lex Hester door mensen tussen stillen gezien. Hij biedt zijn 'diensten' aan bij de voorbereidingsgroep en zegt dat er 'hardere akties' moeten komen. Verder duikt hij op bij de dreigende ontruimingen van de Vondelstraat en de Groote Keijser. Tijdens een verblijf in het HvB in Assen knoopt Lex Hester kontakten aan met een totaalweigeraar, die destijds ook aktief was in Onkruit. Hierbij manifesteert hij zich als 'politiek gevangene'. Lex Hester gaat ditzelfde jaar in het Fort van Sjakoo werken.

1981

Lex Hester wordt uit het Fort gezet. Officieel omdat hij zijn werk niet goed doet, maar er is ook wantrouwen tegen hem. Hij heeft mensen uit het Fort van Sjakoo wapens en explosieven aangeboden.

l7-1-1982

Lex Hester sticht samen met iemand anders brand in een sekshuis, eigendom van S.Bos te Wormer. Deze Bos is dezelfde als de PID'er die runner is van Lex. volgens de Tyfoon (een regionale krant), krijgt Lex Hester hiervoor 700 gulden van de currerende eigenaar.

9-2-1982

Lex Hester wordt gearresteerd in verband met de brandstichting. In tegenstelling tot zijn maatje, die aanmerkelijk langer moet zitten, wordt Lex Hester slechts veroordeeld konform voorarrest.

Okt 1982

Lex Hester bemoeit zich met de voorbereidingsgroep van de met ontruiming bedreigde Lucky Luik.

1983

Lex Hester komt voor het eerst in Slagerzicht (toen nog in Groningen) en duikt op tijdens de dit jaar gehouden 'anarchismeweek' in Groningen.

1984-1985

Tijdens de hongerstaking van politieke gevangenen in de BRD laat Lex Hester zich zien op manifestaties in Utrecht en A'dam. Hij legt kontakt met de Knipselkrant.

1985

De PID-chef van Zaanstad, S.Bos krijgt opdracht van ene Leijendecker van de BVD Lex Hester over te doen aan het 'anti-terreurteam' van de Bijzondere Zaken Centrale (BZC), vallend onder de Centrale Recherche Informatiedienst (CRI). Vanaf die tijd werkt Lex Hester voor Rennie Weijster van de BZC en Henk Zaal van de CID Amsterdam. Lex gaat aanmerkelijk meer verdienen. Als voorschot voor een eerste gesprek vangt hij gelijk al 500 gulden.

Lex Hester komt vaker bij de Knipselkrant en helpt af en toe met rapen. De Knipselkrant waarschuwt voor hem vanwege gerezen wantrouwen.

1985 – 1986

Lex Hester komt niet meer bij de Knipselkrant, maar houdt wel telefonisch kontakt. Lex Hester betrekt de Knipselkrant via Slagerzicht en belt altijd vrijwel op de dag van verschijning op met de vraag of de nieuwe Knipselkrant er soms al is. Dit gebeurt ook met andere bladen, terwijl hij normaal gesproken niet van de verschijningsdatum op de hoogte kon zijn. Bij Slagerzicht bestaat inmiddels een sterk wantrouwen tegen hem.

1986

Lex Hester belt de Knipselkrant met de mededeling dat er pas geleden een huiszoeking bij hem heeft plaatsgevonden. Hij heeft opnames gemaakt van een gesprek met de smeris, waarin deze ook naar de Knipselkrant gevraagd zou hebben. Lex Hester wil dit bandje opsturen en stelt voor dat Slagerzicht als tussenstation hiervoor zou dienen. Slagerzicht weigert dit echter. Het bandje (als het al bestond) werd nooit opgestuurd.

1987-1988

Lex Hester bezoekt de Hafenstrasse in Hamburg. Hij informeert daar naar mensen van de Knipselkrant en van Frontline.

1988

Slagerzicht verhuist van Groningen naar Amsterdam. Vanaf deze tijd komt Lex Hester regelmatig in Slagerzicht en Frontline en koopt daar veel bladen en dergelijke (vaak dubbel). Hij kopieert ook vreselijk veel archiefmateriaal van Frontline. Dit materiaal kwam via hem terecht bij de PID, de BVD en de CRI.

Okt 1988

Mensen van de zogenaamde Onderzoeksgroep (PVK) en de Knipselkrant vallen het pand van Slagerzicht en Frontline binnen en vernielen de inboedel. Lex komt in die tijd regelmatig langs, maar spreekt zich nooit over de zaak uit.

1989

Begin februari geeft Lex Hester een werkje met verzamelde knipsels uit over de op dat moment aktuele hongerstaking van politieke gevangenen in de BRD.

Lex Hester probeert veel kontakten te leggen met Infoshops en steunkommitees van familieleden van politieke gevangenen in het buitenland. Met name uit de BRD bereiken ons vele vragen m.b.t. zijn persoon. Andere landen waar hij kontakt mee heeft gelegd zijn met name Denemarken, België, Zwitserland, Oostenrijk en Spanje. Tijdens een manifestatie ter ondersteuning van de hongerstaking in de BRD in Paradiso is Lex Hester met vrouwen kind aanwezig en valt op door de vragen die hij stelt. We vermelden dit omdat het een van de zeldzame momenten was waarop hij openlijk op manifestaties verscheen. Lex Hester gaat naar de BRD en bezoekt enkele familieleden van politieke gevangenen. Met hen probeert hij kontakten te leggen.

Begin dit jaar wordt er een boykot uitgeroepen tegen de Knipselkrant, welke vervolgens niet meer verschijnt. Het wantrouwen ten opzichte van Lex Hester is wederom gegroeid. Door Slagerzicht worden kontakten gelegd met mensen uit Wormer en met toenmalige medewerkers van het Fort. Lex Hester krijgt via een briefje te verstaan dat hij niet meer welkom is in Frontline/Slagerzicht. Hij reageert niet en komt ook niet meer.

Zomer 1989

Lex Hester gaat weer bij het Fort werken. Het INFO verschijnt. Lex Hester maakt dit blad alleen (in opdracht van de CRI). Het verschijnt onregelmatig en bevat vertaalde verklaringen en artikelen van links-radikale en revolutionaire groepen/guerrilla.

1990

Lex Hester biedt een voormalige medewerker van de Knipselkrant explosief materiaal aan in het Fort. Dit aanbod wordt afgewezen. Hierna biedt Lex Hester achtereenvolgens ook drie verschillende medewerkers van het Fort explosief materiaal aan. Bij één van hen wordt als mogelijk doelwit de geplande nieuwbouw van het politieburo in Wormer genoemd.

September

De verschillende verhalen over Lex Hester komen bij elkaar. Het Fort en Slagerzicht/Frontline gaan om de tafel zitten. Half oktober Gesprek van S1agerzicht- en Fortmedewerkers met Lex Hester, waarna hem de toegang tot beide winkels definitief wordt ontzegd en hij te kennen geeft zich uit alle politieke aktiviteiten terug te trekken.

19 december

Lex Hester wordt gearresteerd wegens bezit van 25 gram cocaïne en in voorlopige hechtenis vastgezet in de Bijlmerbajes. Er wordt een huiszoeking gedaan bij hem thuis.

INFORMANT VAN DE BZC

Lex Hester heeft vanaf 1985 voor de CRI gewerkt, voor de Bijzondere Zaken Centrale (BZC), de dienst die zich voornamelijk bezighoud met terrorisme/ gewelddadig politiek aktivisme. Lex Hester is de eerste informant waarvan bekend is dat hij voor deze dienst werkt. (Een verhaal apart, wordt binnenkort nog uitgebreid op in gegaan). Informanten waren tot op het moment dat dit verhaal bekend werd werkzaam bij de BVD/PID/CID.

In de beginjaren heeft hij zich geprobeerd in te werken in de strukturen van de Knipselkrant en bij Slagerzicht. Dit is hem niet of nauwelijks gelukt. De boot werd afgehouden. Wel vergaarde hij zowel bij de Knipselkrant als bij Slagerzicht hopen informatie. Hij sleepte kilo's papier uit Groningen naar Wormer en naar de archieven van de BZC.

In 1985/1986, toen het wantrouwen tegen hem groeide en hij niet meer welkom was bij Slagerzicht, moet hij zich waarschijnlijk op andere strukturen hebben gestort. Over deze periode (1986 tot en met begin 1988) is voor ons veel onduidelijk. Het enige dat we zeker weten is dat hij in die tijd een bezoek heeft gebracht aan de Hafenstrasse (een groot gekraakt/deels gehuurd komplex) waar hij bij verschillende mensen heeft geïnformeerd naar mensen van de Knipselkrant en mensen van Frontline.

In 1988 duikt hij weer op. Slagerzicht is verhuisd naar Amsterdam en heeft zich, samen met Frontline, gevestigd in een pand op de Albert Cuypstraat.Hij gaat op dezelfde voet verder als in 1984/1985. Hij sjouwt zich kapot met informatie. Koopt in Slagerzicht regelmatig voor grote bedragen tijdschriften, brochures en boeken. Daarnaast neust hij in het Frontline archief en kopieert grote hoeveelheden daarvan. Ook probeert hij zich populair te maken door regelmatig geld in allerlei solidariteitspotjes te stoppen.

Het wantrouwen blijft, er worden pogingen gedaan om meer uit te zoeken over Lex Hester, wat echter niet uitmondt in harde bewijzen tegen hem. Na de zoveelste aanwijzing te hebben uitgezocht, en weer op een dood spoor te zijn beland, wordt besloten Lex Hester de toegang tot de winkel te weigeren.

In deze periode worden er steeds meer vragen vanuit het buitenland gesteld over Lex Hester. Landen waarmee hij kontakt probeerde te krijgen waren; Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken, België, Spanje en met name de BRD. Hij heeft tientallen infoshops aangeschreven, met onduidelijke brieven. Hij schrijft niet onder zijn eigen naam, maar onder andere namen, onder andere die van zijn vrouw, van den Berg. De afzender is altijd Watermuntstraat 115, 1531 TN te Wormer. Verschillende infoshops schrijven een brief terug, met als essentie dat hij zijn informatie maar bij Frontline/Slagerzicht moet halen.

Frontline/Slagerzicht wordt vervolgens benaderd met vragen omtrent Lex Hester In enkele brieven schrijft Lex Hester dat 'we' werken aan het opzetten van een Nederlandstalig blad met vertaalde teksten van 'het verzet/guerrilla'. Naast het aanschrijven van infoshops, gaat zijn interesse ook uit naar andere groepen. Tijdens de hongerstaking van gevangenen in de BRD bezoekt hij meerdere zgn. hongerstakingsinfoburo's. Daarnaast neemt hij kontakt op met familieleden van politieke gevangenen in de BRD en in België. Dit heeft hij ook geprobeerd in Spanje.

Na de hongerstaking van gevangenen in de BRD (begin 1989) verschijnt er een brochure met verklaringen, teksten en kranteknipsels in de Nederlandse taal. Deze blijkt gemaakt te zijn door Lex Hester Het is de voorloper van 'T INFO, een tijdschrift met vertaalde teksten van revolutionaire groepen in West Europa.

Rond die tijd is Lex Hester ook weer gaan werken in het Fort. De brieven die hij nu schrijft aan groepen uit het buitenland gaan nog steeds de deur uit onder andere namen, maar nu vergezeld van de mededeling 'medewerker van linkse boekhandel Fort van Sjakoo' of ze worden verzonden onder naam van 't INFO. Voor hem een betere dekmantel dan de valse naam en een adres in een dorpje waar de meeste buitenlandse groepen nog nooit van hebben gehoord.

Voorjaar 1990 en zomer 1990 vraagt Lex Hester aan een vroegere medewerker van de Knipselkrant en aan 3 medewerkers van het Fort of ze interesse hebben in explosieven ('kneed'). Hij heeft namelijk een voorraad thuis liggen en vindt dat het aan 'goede doelen' besteed moet worden. Aan een van de benaderde mensen noemt hij een mogelijk doelwit (nieuwbouw politieburo in Warmer). Ook liet hij het goedje zien aan een van de benaderde mensen. Alle mensen hebben geweigerd op zijn aanbod in te gaan.

We vonden dat we met de gegevens die we nu hebben zo snel mogelijk naar buiten moesten komen. We hebben hier al vrij lang mee gewacht en bovendien verwachten we dat door publicatie van dit artikel meer informatie bekend zal worden. Lex Hester is een smeerlap en een opportunist. Hij is meer dan 35 keer door justitie veroordeeld voor misdrijven. Hij is veroordeeld voor onder meer mishandeling, verkrachting (3x), dealen, brandstichting, inbraak en geweldpleging.

Het werk dat hij deed voor de CID, PID, BVD en de BZC heeft hij gedaan om geld te maken. Van de periode 1978 tot en met 1985 is bekend dat hij een vast bedrag kreeg van f.300,- per maand en daarbovenop nog eens een stukloon; per bruikbare tip een bedrag dat kon oplopen tot f.1000,-. Nadat de BZC hem als informant heeft overgenomen, weten we niet hoeveel hij betaald kreeg. Het zal ongetwijfeld meer zijn dan wat hij in de periode daarvoor verdiende.

We gaan er ook vanuit dat Lex Hester na 1985 (overname door de BZC) door bleef werken voor de CID. Hij is nog steeds aktief binnen het criminele circuit. Over zijn werkzaamheden voor de CID weten we zo goed als niets, en beschouwen we ook niet als een terrein dat wij moeten uitpluizen. Dat mogen anderen doen.

Lex Hester is in ieder geval sinds 1979 informatie aan het doorspelen over radikaal-linkse/revolutionaire groepen. In het begin gerund door de PID/BVD en vanaf 1985 voor de Bijzondere Zaken Centrale van de Centrale Recherche Informatiedienst. We gaan er van uit dat al hierboven beschreven feiten in opdracht/ met medeweten van de desbetreffende inlichtingendiensten hebben plaatsgevonden. Dat wil zeggen; het tenminste 6x aanbieden van explosieven en minimaal 1x van wapens. Het veelvuldig mensen aansporen tot hardere akties, hij zou dan de materialen leveren. Deze provokaties hebben allen in opdracht van de verschillende inlichtingendiensten plaats gevonden.

Lex Hester werd op strategiese punten door de dienst ingezet; werken in een linkse boekhandel en als maker van een tijdschrift: 't INFO. Ook zijn uitgebreide archief moest als mooie binnenkomer dienen. Voor wat betreft 't INFO; het is een projekt van de BZC, door haar opgezet en gefinancierd met de bedoeling invloed, zicht en grip te krijgen op voor inlichtingendiensten interessante politieke strukturen.

Het is op dit moment nog te vroeg om te komen met een uitgebreidere analyse. We zullen hier de komende tijd zeker aan gaan werken en het publiceren. Ons onderzoek loopt nog steeds. We zijn er van overtuigd dat er meer mensen rondlopen die ervaringen hebben met en/of kontakt hebben (gehad) met Lex Hester. Wij zouden graag hiervan horen. Hiervoor kun je kontakt op nemen met de beide boekhandels.

We willen Buro Jansen & Janssen, onderzoek en advies, bedanken voor hun medewerking de afgelopen tijd. Zij zijn nog steeds geïnteresseerd in informatie over de verschillende inlichtingendiensten. Hun postadres is: Buro Jansen & Janssen Singel 268 1016 AC Amsterdam

OPROEP

Heb je informatie over Lex Hester, of zaken die verband houden met hem, laat dit dan weten aan de 2 boekhandels: FORT VAN SJAKOO JODENBREESTRAAT 24 1001 NK AMSTERDAM (geopend ma t/m za van 10-18 uur) SLAGERZICHT OVERTOOM 274 1054 JB AMSTERDAM (geopend di t/m za van 12-18 uur)

EPILOOG

Lex Hester is op 19-12-1990 door de politie in Zaandam gearresteerd met 25 gram cocaïne op zak. Op dit moment zit hij nog steeds in de bajes (Bijlmerbajes, Amsterdam). Ook heeft er een huiszoeking bij hem thuis plaats gevonden. Toeval...? In ieder geval verdacht, zo vlak voor de ontmaskering. Misschien wist hij teveel en kon zijn huis een 'schoonmaakbeurt' gebruiken. We weten het nog niet.

BIJZONDERE ZAKEN CENTRALE (BZC)

De CRI, een politie-organisatie, beschikt over zijn eigen inlichtingendienst op het gebied van politiek aktivisme: de Bijzondere Zaken Centrale: Deze is sterk in opmars en geregeld in een kompetentiestrijd verwikkeld met de BVD. Van de andere kant werken BVD en BZC ook samen. Al met al genoeg reden om wat uitgebreider bij de CRI en de BZC stil te staan.

De in 1940 opgerichte Rijksrecherche Centrale, die kollaboreerde met de nazi's, werd in 1945 vervangen door het Buro Criminele Voorlichting (BCV). Op 10 mei 1956 ging het BCV in de Onderafdeling Opsporingsbijstand (OOB) van het direktoraat generaal van politie bij het ministerie van justitie op. Bij de OOB was het buro Interpol te vinden. Bovendien ondersteunde het plaatselijke politiekorpsen.

Opvolger van de OOB was op 15 februari 1972 de CRI: de Centrale Recherche Informatiedienst. De CRI groeide van 125 mensen bij haar start tot 379 mensen in 1989. Binnen de afdeling recherche zaken van de CRI bestaan 9 centrales, waaronder een Fraude Centrale, een Verdovende Middelen Centrale, etc.

De Criminele Inlichtingen Centrale, die ook onder deze afdeling valt en tegenwoordig ook wel Landelijke Criminele Inlichtingendienst (LCID) genoemd wordt, vormt de koepel boven de plaatselijke CID'S. De LCID/CIC verzamelt evenals de plaatselijke CID's zachte informatie over de krimineel en de kriminaliteit, waaronder het gewelddadig politiek aktivisme.

De centrale binnen de CRI die zich met dit laatste bezighoudt, is de Bijzondere Zaken Centrale (BZC), eveneens een centrale van de afdeling recherche zaken. Bij de BZC werken momenteel meer dan dertig mensen. Ze is daarmee de grootste centrale van de CRI. De grootte van de BZC is slechts uit te leggen doordat aktivisme binnen de misdaadbestrijding de hoogste prioriteit heeft en niet omdat er meer 'terroristen' in Nederland zouden zijn dan fraudeurs of drugskriminelen. Dat is eenvoudigweg niet zo. Zo is ook het automatiseringsprogramma van de BZC een van de weinige bij justitie, waarin in 1988 niet het mes werd gezet.

De BZC komt voort uit de samenvoeging van het Landelijk Bijstandsteam Terreurbestrijding (LBT) en de Informatiecentrale Bijzondere Zaken (ICBZ). De ICBZ is ingesteld op 12 september 1973 naar aanleiding van bomaanslagen van El Fatah in 1971 en 1972. In 1975 is het LBT opgericht. In dit team namen naast een groepsleider en administratief- en vertaalpersoneel, zeventien eksekutieve politieambtenaren deel.

In 1981 wordt uiteindelijk de BZC opgericht. De eksekutieve politieambtenaren van het LBT gaan daar in op; zij maken deel uit van de zgn. Assistentiegroep van de BZC. De ambtenaren van de ICBZ gaan op in de Informatiegroep van de BZC. Daarmee beschikt de BZC dus over poltieambtenaren met volledige opsporingsbevoegdheid in haar Assistentiegroep. De BZC verricht onderzoek naar direkt op handen zijnde politieke akties of akties die al uitgevoerd zijn. Doordat de BVD 'daarvoor' en 'daarna' snuffelt sluiten de aktiviteiten van de beide diensten nauw op elkaar aan. De samenwerking is dan ook intensief: de BVD verstrekt de BZC wekelijks informatie en analyses.

De Informatiegroep van de BZC verzamelt informatie over personen en groepen, die van terroristiese akties verdacht worden. Het begrip terroristies is dan even rekbaar als het begrip staatsgevaarlijk voor de BVD. De groep is opgesplitst in een afdeling binnenland en een afdeling buitenland. Deze laatste afdeling verwerkt Interpol-berichten en houdt de buitenlandse vakliteratuur bij. Ze leveren bovendien hun bijdrages aan het Recherche Informatie Bulletin/BZC, een blad waar onder andere de Israëliese en Amerikaanse ambassades op geabonneerd zijn.

Daarnaast vervaardigen zij nog informatiebrosjures over buitenlandse politieke groeperingen. Ook de afdeling binnenland schrijft voor het Infobulletin. Zij houden zich bezig met in Nederland gepleegde aanslagen en het milieu waarin men de daders vermoedt. Ook bij deze afdeling is het begrip terrorisme rekbaar. In het Informatie Bulletin/BZC komen onder andere foto's en signalementen voor van zich bij landelijke demonstraties prominent gedragende aktievoerders. De Informatiegroep heeft zich in 1988 overigens ook bezig gehouden met de akties van binnenschippers.

De Assistentiegroep van de BZC heeft zich de afgelopen jaren bijna alleen bezig gehouden met brandstichtingen in met Zuid-Afrika gelieerde bedrijven. Ondanks verschillende halve ontkenningen door de minister van justitie, onder wiens verantwoordelijkheid de CRI valt, blijkt telkens weer dat CRI-ambtenaren en dus ook die van de BZC, eksekutief werk doen, dat wil zeggen verhoren, observeren en elk ander gewoon politieonderzoek. Alleen de aanhoudingen van verdachten wordt aan andere overgelaten. Volgens de minister is dit eksekutieve werk door CRI-ers ook toegestaan, als er door een korps maar om bijstand is gevraagd. Dit gebeurt natuurlijk altijd, al is die bijstand personeel gezien lang niet altijd nodig.

Om het bestaan van een landelijk eksekutief team, met deelneming door de CRI, werd in 1987 heen gedraaid door de minister van justitie. In 1982 wekte deelname door CRI-ambtenaren aan de verhoren van Zuid-Molukkers, die waren aangehouden als verdachten van de beschieting van een politiewagen, beroering. De verdachten in die zaak werden intensief verhoord door ambtenaren van de BZC.

De betreffende hoofdofficier van justitie ontkende dit vervolgens, maar krabbelde al snel terug: er zou incidenteel bijgesprongen zijn. Zijn ondergeschikte, de officier, verklaarde de toevoeging van BZC-ers als gebrek aan menskracht bij het plaatselijke korps. De betreffende korpschef was daar niets van bekend, hij schreef de deelname van de BZC-ers toe aan hun speciale kennis. Zoals eerder gemeld bestaat er ook tussen de BVD en de BZC een kompetentiestrijd.

De BZC en de overkoepelende CRI hebben zich de afgelopen jaren meer en meer ontwikkeld tot een inlichtingendienst op zich, met hun eigen informatienetwerk inklusief informanten. Over de funktionaliteit van het eigen netwerk zei J. Wilzing, het hoofd van de CRI in het APB van 28 april 1990: "Er zijn aanslagen voorkomen, maar ik kan daarover geen bijzonderheden geven. De informatie-uitwisseling loopt goed. We zitten er goed tussen. Daar wil ik het bij loten."

uit: 'De tragiek ven een geheime dienat'